သားသမီးမ်ားအေပၚတြင္ ခ်စ္အျပဳံးအျမဲထားရွိကာ ခ်စ္မဆံုးေသာသူမ်ားပင္
မဟုတ္ပါေလာ။
သားသမီးမ်ားကို ခ်စ္အျပံဳးနဲ႔ ခ်စ္မဆံုးနိုင္သူ ၊ အခ်စ္ဆံုးလူသားမ်ားမွာ
မိဘနွစ္ပါးပင္ျဖစ္ေပသည္။
ခ်စ္အျပံဳးမပ်က္၊ခ်စ္မဆံုးအဆက္ဆက္၊
အခ်စ္ဆံုးလူအတြက္၊အျပစ္မုန္းမယူရက္၊
အႏွစ္တံုးယူလ်က္၊ဆယ္သက္ဆယ္ကမာၻ၊
ဆယ္သံသရာမက၊ဘဝေထြျပား၊
ရွည္လ်ားသက္ဆံုး၊ခ်စ္အျပံဳးနဲ႔၊
အခ်စ္ဆံုးတဲ႔၊ခ်စ္ထံုးဖြဲ႔ထား၊
ခ်စ္ခင္အားေတြ၊ႀကီးမားေပလွ၊
မိႏွင္႔ဖကား၊သူတို႔အားလ်ွင္၊
သားေရႊစင္က၊သမီးေရႊစင္က၊
ေရႊရင္မ်က္ႏွာ၊ကန္ေၾကာက္ပါလည္း၊
ၾကင္နာေရႊစိတ္၊လြန္ယိုဖိတ္လ်က္၊
သားျမတ္အိပ္ေစ၊သမီးျမတ္အိပ္ေစ၊
သားျမတ္ေရႊရင္၊အၾကားတင္ကာ၊
အသာအယာ၊အခါခါပိုက္ဖက္၊
မ်က္ႏွာ,ႏွဖူး၊ဒူး,ေျခ,လက္ရုံး၊နမ္းမဆံုးခဲ႔၊
အနွႈိင္းမဲ႔အခ်စ္၊အတုမဲ႔ေမတၱာ၊
အၾကင္နာပို၊ရင္လႊာခိုခ၊
သားလွသမီး၊ခ်စ္မျပီးသူ၊
ႏွစ္ဆူမိဘ၊အခ်စ္ရဆံုး၊
ခ်စ္အျပံဳးနဲ႔၊ခ်စ္မဆံုးသူ၊အခ်စ္ဆံုးလူသား။
ခ်စ္အျပံဳးနဲ႔၊ခ်စ္မဆံုးသူ၊အခ်စ္ဆံုးလူသား။
ကဗ်ာမ်ားဖြဲ႕၊စာသားခ်ဲ႕လည္း၊
ဖြဲ႕+ခ်ဲ႕မကုန္၊မိဘဂုဏ္ဟု၊
ကဗ်ာနုေထြး၊စာျပဳေရးကာ၊
မာတာပီတ၊မိနွင္႔ဖအား၊
ေလးစားေကာ္ေရာ္၊ကြ်န္ပူေဇာ္သည္၊
ရႊင္ေပ်ာ္ေန႔ည အျမဲတည္း။
(အရွင္ဂုဏိႏၵ)
