PhotobucketPhotobucketPhotobucket
Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket
Showing posts with label ေဆာင္းပါး. Show all posts
Showing posts with label ေဆာင္းပါး. Show all posts

Tuesday, April 3, 2012

ေလ့လာမိေသာ .... သၾကၤန္အေၾကာင္း ( ေမတၱာသီေသန စိေတၱန ..........အရွင္နႏၵ၀ံသ ။)


သၾကၤန္ ....ေအာ္ သၾကၤန္ ......နွစ္အကူး ရႊင္ျမဴးေလတဲ့ သၾကန္ တဲ့.....
သီခ်င္းေတြလဲ ၾကားဘူးပါရဲ႕ ......သၾကၤန္ေတြမွာလဲ ေပ်ာ္ခဲ့ဘူးပါရဲ႕...ဒါေပမဲ့ သူမ်ားက ‘သႀကၤန္’ေျပာလို႔ ေျပာေနရတယ္။တကယ္ေတာ့ သႀကၤန္ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို နားမလည္ခဲ့တာ အမွန္ပါ။ ငယ္ရြယ္သူေတြက သိလုိေရး နွင့္ ဖြင့္ေမးလာသည့္ အခါမွာေတာင္မွ ေျဖစရာ မရွိခဲ့ေခ်.. ဒါနဲ႕ပဲ စာေပမွာ ေဖြရွာေလ့လာ ၾကည့္မိေသာအခါ သၾကၤန္ဆုိတာကုိ ဒီလုိ နားလည္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္ ။
သၾကၤန္ပြဲေတာ္ ဟူသည္ ျမန္မာျပည္အပါအ၀င္ အေရွ့ေတာင္ အာရွေဒသ၏ နွစ္သစ္ကုိ ၾကဳိဆုိသည့္အေနအားျဖင့္ က်င္းပသည့္ ပြဲေတာ္တခု ျဖစ္သည္။"ကူးေျပာင္းျခင္း၊ ေျပာင္းေရႊ့ျခင္း"ဟု အဓိပၸါယ္ရေသာ ပါဠိဘာသာ"သကၤႏၱ"၊ သကၠ တဘာသာ"သၾကၤႏ ၱ"တုိ့ကုိ တုိက္ရုိက္ ျမန္မာမွဳ႕ျပဳ၍ "သၾကၤန္"ဟု ေခၚဆုိၾကျခင္း ျဖစ္ပါ၏ ။
သကၠတ ဘာသာစကားကေန ဆင္းသက္လာတဲ့ သကၤႏၲ စကားလံုးဟာ သက္ဆိုင္ရာ ေဒသေန ျပည္သူေတြရဲ့ ၀န္းက်င္ အေျခအေနေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ကြဲျပားျခားနားမႈ ရွိခဲ့တာကုိလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာတုိ႔ရဲ့ သႀကၤန္၊ ထုိင္းတုိ႔ရဲ့ ဆြန္ကရန္ (Song Kran)၊ ကေမၻာဒီးယား ခ်ဳိခ်နန္သေမး (Chol Chnam Thmey)၊ လာအုိတုိ႔ရဲ့ ဘီးမုိင္ (Bpee Mai) နဲ႔ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ ယူနန္ျပည္နယ္ ဒုိင္လူမ်ဳိးတုိ႔ရဲ့ ေရသဘင္ပြဲဆုိတဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္တုိ႔ဟာ တစ္ခုတည္းေသာ ရင္းျမစ္က ဆင္းသက္လာခဲ့တဲ့ ပြဲေတာ္မ်ား ျဖစ္ပါေတာ့တယ္
သၾကၤန္အက်ဥ္း ဆုိလုိရင္း

အက်ဥ္းအားျဖင့္ေတာ့ အခ်င္း ယူဇနာ ၅၀၊ လံုးဝန္း ယူဇနာ ၁၅၀ ရွိၿပီး အတြင္းဘက္ကား ေ႐ႊ၊ အျပင္ဘက္ကား ဖလ္သားအတိနဲ႔ ၿပီးေသာ ‘ဘာဏုရာဇာ’မည္တဲ့ တနဂၤေႏြၿဂိဳဟ္မင္းဟာ နဝင္းတစ္လံုးမွ ေနၿပီး နဝင္းတစ္လံုးဆီ၊ နကၡတ္တစ္လံုးမွ နကၡတ္တစ္လံုးဆီ၊ တစ္ရာသီမွ တစ္ရာသီသို႔ အစဥ္လိုက္ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ျခင္းကို အစြဲျပဳလို႔ သႀကၤန္ေခၚဆိုေၾကာင္း ေလာကီက်မ္းမ်ားအရ သိခဲ့ရပါတယ္။ ဒီိေတာ့ သၾကၤန္ဆုိတာ ေျပာင္းလဲျခင္း ေျပာင္းေရႊ႕ျခင္း လုိ႕ အက်ဥ္းအားျဖင့္ မွတ္ယူနုိင္ပါတယ္ ။
သၾကၤန္ အက်ယ္ သိမွတ္ဖြယ္
သၾကၤန္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ အက်ဥ္းမွ်ျဖင့္ သေဘာေပါက္ နားလယ္ဖုိ႕ မလြယ္ကူဘူး ထင္မိပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ အက်ယ္ခ်ဲ ့ ေလ့လာၾကည့္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ဤသုိ႕ အက်ယ္အားျဖင့္ ေလ့လာ သိရွိ မွတ္သားခဲ့ရပါတယ္ ။
ဤကမၻာေျမၾကီးသည္ ေနကုိ ဗဟုိျပဳ၍ မိႆရာသီမွ စ၍ ျပိႆ၊ ေမထုန္၊ ကရက႗္၊ သိဟ္၊ ကန္၊ ျဗိစ ၦာ၊ ဓႏု၊ မကာရ၊မိန္ဟူေသာ ၁၂ ရာသီခြင္တုိ့သုိ့ အစဥ္လုိက္ကူးေျပာင္းလွည့္ ျပီးေနာက္ ရက္ေပါင္း ၃၆၅ ရက္၊ ၆ နာရီ၊ ၁၂ မိနစ္၊ ၃၇ စကၠန့္ျပည့္ေသာအခါ မိႆရာသီ အစျဖစ္တဲ့
အႆ၀နီ နကၡတ္ ပထမပတ္သုိ့ စတင္ ၀င္ေရာက္ ပါတယ္.. ယင္းသုိ့ ရာသီခြင္တပတ္လည္ ၀င္ေရာက္စအခ်ိန္ကုိရာသီတခုမွ ရာသီတခုသုိ့ ကူးေျပာင္း ေသာေၾကာင့္"သၾကၤန္" က်သည္ဟုေခၚဆုိပါတယ္ ။
စူဠ မဟာ သၾကၤန္အခါ
တႏွစ္မွာ န၀င္းအေရအတြက္ ၁၀၈ န၀င္းျဖစ္၍ သၾကၤန္ ၁၀၈ ၾကိမ္၊ နကၡတ္ ၂၇ လုံး ျဖစ္၍ သၾကၤန္ ၂၇ ၾကိမ္၊ ရာသီ ၁၂ ခုျဖစ္၍ သၾကၤန္ ၁၂ ၾကိမ္ က်သည္၊ ၁၂ၾကိမ္ ကူးေျပာင္း သည္ဟု ဆုိႏုိင္ပါတယ္

ဒါေပမဲ့ ယင္းကူးေျပာင္းျခင္း သုိ့မဟုတ္ သၾကၤန္က်ျခင္း တုိ့မွာ"သာမည ကူးေျပာင္းျခင္း" ျဖစ္၍ "အငယ္စား- စူဠသၾကၤန္" တုိ့သာ ျဖစ္ေနသည့္ အတြက္ လူတုိ ့က အေလးအနက္ မထားမၾကပါဘူး ။
ျဂဳိဟ္အေပါင္းတုိ့၏မိခင္ျဖစ္ေသာ တနဂၤေႏြျဂဳိဟ္ ကုိသာ အေလးဂရုျပဳ ကာျဖင့္ ႏွစ္၊ လ၊ ရက္တုိ့ကုိ မွတ္သားၾက ေသာေၾကာင့္ တနဂၤေႏြျဂဳိဟ္ ေျပာင္းေရႊ့ ကူးေျပာင္း ျခင္းကုိ သာလွ်င္ "သၾကၤန္"ဟုလည္းေကာင္း၊ "သၾကၤန္ၾကီး- မဟာ သၾကၤန္"ဟုလည္းေကာင္း အေလး အျမတ္ျပဳ မွတ္သားလ်က္ သၾကၤန္ပြဲေတာ္ ဆင္ႏႊဲ က်င္းပ ၾကပါတယ္ ။

ထုိ့ေၾကာင့္ ဧျပီလအစပုိင္း သုိ့မဟုတ္အဆုံးပုိင္းရက္မ်ား တြင္ျဖစ္ေစ၊ ေမလ၊ ဇြန္လ၊ ဇူလုိင္လ မ်ားတြင္ျဖစ္ေစ က်င္းပေလ့ ရွိၾကေသာ အေနာက္ႏုိင္ငံ မ်ားေန ျမန္မာတုိ့၏ သၾကၤန္ပြဲမ်ား သည္ "မဟာသၾကၤန္ပြဲ " မဟုတ္ဘဲ "စူဠသၾကၤန္ပြဲ" မ်ားသာ ျဖစ္သည္ဟု သတိျပဳနားလည္ရမည္ျဖစ္ပါတယ္



သၾကၤန္ ၾကဳိ..အက် ...အယူ အဆ
တာ၀တိ ံသာနတ္ျပည္မွ သိၾကားမင္းသည္ သၾကၤန္က်ခ်ိန္မွာ လူ့ျပည္သုိ့ ေခတၱခဏ ဆင္းလာေလ့ရွိတယ္။ သိၾကားမင္း လူ ့ျပည္ဆင္းခ်ိန္ သည္ "သၾကၤန္က်ခ်ိန္"ျဖစ္၍...မဆင္းမီ တရက္ အလုိ သိၾကားမင္းကုိ ၾကဳိဆုိေသာ ေန႕ကုိေတာ့ "သၾကၤန္အၾကဳိေန့" ဟု ေခၚဆုိၾကတယ္ ဟု ယူဆ ေဖၚျပေလ့ ရွိပါတယ္ ။




သၾကၤန္က်ရက္ ဤသုိ႕တြက္

အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ သၾကၤန္က်မည့္ရက္ကုိ အလြယ္တကူ သိႏုိင္ေသာ နည္းမွာ လြန္ခ့ဲ ေသာႏွစ္ သၾကၤန္အတက္ရက္မွ စ၍ ေရတြက္လွ်င္ ၃၆၄ ရက္ေျမာက္ေန့သည္ ယခုေရာက္ဆဲ ႏွစ္၏ သၾကၤန္အက် ေန့ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ အတိအက်အားျဖင့္ လြန္ခ့ဲေသာႏွစ္ သၾကၤန္က်ေသာေန့ ရက္အခ်ိန္မွ ၃၆၅ ရက္၊ ၆ နာရီ၊ ၁၂ မိနစ္ ၃၇ စကၠန့္ျပည့္ေသာအခ်ိန္ေန့ရက္သည္ ယခု ေရာက္ဆဲႏွစ္၏ သၾကၤန္အက်ေန့ ျဖစ္ပါတယ္ ။

သၾကၤန္ပုံျပင္္ ဖတ္လုိလ်ွင္

တခါက သိၾကားမင္းႏွင့္ ျဗဟၼာမင္းတုိ႔ ၂ ေယာက္ စကားလက္ဆုံ ေျပာၾကရာ ကႆပ ဘုရားရွင္ လက္ထက္ မတုိင္ခင္က လူ႔ျပည္၌ တစ္ပါတ္လွ်င္ ၈ ရက္ရွိ ခဲ့ျပီး ယခုအခါ ၇ ရက္သုိ႕ ေျပာင္းသြားျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သိၾကားမင္းက ေျပာေလရာ ျဗဟၼာမင္းက မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိကာ ျငင္းခုံ ၾကပါသတဲ့ ။
ထုိ႔ေနာက္ ရွဳံးတဲ့သူ က ေခါင္းျဖတ္ေၾကး ဟု သတ္မွတ္ကာ လူျပည္သုိ႔ ဆင္းျပီ ထုိအခ်ိန္က သီလ၊ သမာဓိႏွင့္ ျပည့္စုံသည့္ ရေသ့ထံတြင္ အဆုံးအျဖတ္ ခံယူပါသတဲ့ ။ အဘိဥာဏ္ရ ရေသ့က ယခုအခါတြင္ လူျပည္တြင္ တနဂၤေႏြအစ စေနအဆုံး ၇ ရက္သာ ရွိေတာ့သည္ဟု အဆုံးအျဖတ္ေပးခဲ့ေလသတဲ့။
ျဗဟၼာမင္းလည္း သူ႔ကတိအတုိင္း သူ၏ဦးေခါင္းကုိ အဓိဌာန္ျဖင့္ ျဖတ္ျပီး သိၾကားမင္းလက္သုိ႕ ေပးအပ္လုိက္ပါတယ္ ။
ထုိ ျဗဟၼာ ဦးေခါင္းျပတ္ၾကီး သိၾကားမင္း လက္ထက္ထဲသုိ႕ ေရာက္သည့္အခါမွ သိၾကားမင္းမွာ စဥ္းစားမိသည္မွာ......။ ေျမေပၚခ်ထားလွ်င္ ၇ ႏွစ္ ကမၻာမီးေလာင္ ျပီး မုိးေခါင္လိမ့္မည္ ေရ တြင္ ထားပါက လည္း သမုဒၵရာ ၇ စင္းမွ ေရမ်ား ခန္းေျခာက္သြားလိမ့္မည္ လုိ႕ပါပဲ ..ဒီေတာ့ ေျမမွာလဲ မထား..ေရ သုိ႕လုိ႕ မပုိ႕ေတာ့ပဲ ့ နတ္သမီး ၇ ေယာက္မွ တစ္ႏွစ္လွ်င္ တစ္ေယာက္ၾက ျဗဟၼာဦးေခါင္းကုိ ကုိင္ထားရန္ တာ၀န္အပ္နွံေပးထားလုိက္ပါေတာ့သတဲ့ ။
ထုိ နတ္သမီးေတြရဲ႕ တစ္ဦးနဲ ့တစ္ဦး ဦးေခါင္းကုိင္ရန္ အလႊဲအေျပာင္း ကုိလည္း သကၤႏၱ ဟုိ ေခၚျပီး ထုိမွ ေရြ႕ေလ်ွာ ဆင္းသက္ရာမွ သၾကၤန္ဆုိတာ ျဖစ္လာပါသတဲ့
ျမန္မာျပည္တြင္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ထုတ္ေဝတဲ့ သႀကၤန္စာမ်ားမွာလည္း ျဗဟၼာမင္းႀကီးရဲ႕ ဦးေခါင္းကို လႊဲေျပာင္းေပးေနပံုကို ေဖာ္ျပေလ့ရွိတာ သတိျပဳမိပါတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ သႀကၤန္ဆိုတာ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ျခင္း အဓိပၸာယ္လို႔သာ လြယ္လြယ္ မွတ္လိုက္ၾကပါစို႔ေနာ္။
ျမန္မာသၾကၤန္ပြဲေတာ္မ်ား အစ ...ပုဂံေခတ္က
ေရွးမွတ္တမ္းမ်ားအရ ေရကစားပြဲေတာ္ကုိ ပထမဆုံး စတင္ခဲ့သည့္ ဘုရင္မွာ ပုဂံေခတ္ နရသီဟပေတ့မင္း လက္ထက္တြင္ ဟု သိရပါတယ္။ ထုိမင္းသည္ ေရကစားပြဲေတာ္တြင္ သူ၏မိဖုရား ေစာလုံ ကုိ အရွက္ကြဲေအာင္ စေနာက္မိခဲ့သျဖင့္ ေစာလုံမွ ထမင္းပြဲတြင္ အဆိပ္ထည့္ကာ လုပ္ၾကံ သည္အထိ ျဖစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္ ။
အခ်ိန္မွီ သိရွိသျဖင့္ ဘုရင့္အသက္ မေသခဲ့ေသာ္လည္း မိဖုရားေစာလုံကုိေတာ့ မီးက်ီးခဲ ရဲရဲတြင္ မီးကင္ သတ္ေစခဲ့ပါတယ္ ။သၾကၤန္ အစ၏ ေၾကကြဲစရာ မွတ္တမ္းေလးတစ္ခုဟုသာ ဆုိပါရေစ
ေရွာင္ၾကဥ္ဖြယ္ရာ အျဖာျဖာ
ဟုိးတစ္ခ်ိန္က ေရွးပညာရွိႀကီးေတြ ဟာ အတာႏွစ္ဦးမွာ ေရွာင္ၾကဥ္ရ မယ့္ ဓေလ့တခ်ိဳ႕မွတ္သားဖြယ္ ေဖာ္ ထုတ္သြားခဲ့တာကုိ သတိရဆင္ျခင္ ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ အတာသႀကၤန္အခါတြင္
႐ုဒံ- ငုိေၾကြးျခင္းကုိေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေမထုနၪၥ-ေမထုံမွီဝဲျခင္းကုိေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မံသံ -ဟင္းမ်ဳိးစိမ္းကုိ ဝယ္စားျခင္းမွေသာ္လည္းေကာင္း၊ သူရ-ေသရည္ေသရက္ေသာက္ျခင္း ကုိ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ေကာေဓာစ -အမ်က္ထြက္ျခင္းကုိေသာ္လည္း ေကာင္း၊ ႐ုဓံ- ေသြးထုတ္ျခင္းကုိ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေတလိကံ- ေဆးဆီလိမ္းျခင္းကုိေသာ္လည္း ေကာင္း၊ နေကရ-မျပဳရာ၊ မေရာင္း အပ္။ဣမာနိဒသ ကမၼာနိ- ဤသုိ႔ ဆယ္ပါးေသာအမႈတုိ႔ကုိ၊ သေကၠာပိ -သိၾကားမင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ပရိဇၨေယ-ဖဲၾကဥ္ရာ၏။ ျမန္မာသက္သက္အေနျဖင့္ ေဖၚျပရမူ
(၁) ငုိေၾကြးျခင္း၊ ပူေဆြးျခင္း။

(၂) လိင္ဆက္ဆံျခင္း။

(၃) သူတပါးအသက္သတ္ျဖတ္ျခင္း။

(၄) အရက္၊ မူးယစ္ေဆး၀ါး သုံးစြဲျခင္း။

(၅) စိတ္ဆုိးျခင္း၊ ခုိက္ရန္ျဖစ္ျခင္း။

(၆) ေသြးေဖာက္၊ ေသြးထုတ္ျခင္း။

(၇) ဆီလိမ္း၊ ေဆးလိမ္းျခင္း။

(၈) သစ္ပင္ခုတ္ျဖတ္ျခင္း၊ ထင္းခုတ္ျခင္း။

(၉) ကုန္ပစၥည္း၀ယ္ယူသုိေလွာင္ျခင္း။

(၁၀) ကုန္ပစၥည္းေရာင္းခ်ျခင္း၊ ဆုိင္ထြက္ျခင္း တုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္

ထုိ(၁၀)ပါးေသားအမွဳ႕တုိ႕ကုိ မၾကဥ္ေရွာင္ေသာသူတုိ႔ အား နတ္သိၾကား မင္းတုိ႔သည္ ေခြးသေရေပၚတြင္ မွတ္တမ္းသြင္းကာ မေကာင္းေသာၾကည့္ျခင္းျဖင့္ လူဆုိးစာရင္းသြင္း မွတ္တမ္းတင္ျခင္း ခံရတယ္လုိ႕ မွတ္သားရပါတယ္
ဒါေၾကာင့္ ပ်ိဳ႕ကဗ်ာေတြမွာ ”မဂၤလာစကား၊လကၤာၾကားအံ့၊ ေၾကာ္ၾကားစုံေစ၊ သႀကၤန္ေန႔၌ မေတြ႕ေဝးစြာ၊ ေရွာင္ကုန္ရာသား၊ မသာႏွလုံး၊ ညႇိဳးခ်ဳံးစုိးရိမ္၊မၿငိမ္ပူေဆြး၊ ငုိေၾကြးကုန္ထ၊ ကာမအရွာ၊ ေမထု နာႏွင့္ ပါဏာသတ္ပုတ္၊ ေသာက္ ထုတ္ရက္မ၊ မ်က္ထြက္မာန၊ ပဋိယ ႏွင့္ေဒါသမလြတ္၊ ဆီပြတ္လိမ္းဆင္၊ သစ္ပင္ခုတ္ျဖတ္၊ သတ္ခတ္တုန္ ေရွာင္၊ အေရာင္းအဝယ္၊ ဤတစ္ ဆယ္ကုိ၊ လူ႔ဝယ္ နတ္ခြင္၊လူလုိစင္ ထား၊ျမင္းမုိရ္ဖ်ားဝယ္၊ သိၾကားေသာ္ မွ၊ မျပဳရရာ၊ က်မ္းလာေသာအား၊ လကၤာၾကားသည္။ ဤကားသႀကၤန္ အလုိတည္း” အဲသလုိစပ္ဆုိ ထားခဲ့ ပါတယ္။
သၾကၤန္အတြင္းမွာ မေကာင္းေသာ အျပဳ အမူ အေျပာအဆုိ အၾကံစည္ေတြကုိ ေရွင္ၾကဥ္ရပါတယ္ ။
သၾကၤန္ခ်ိန္ခါ ျပဳဖြယ္ရာမ်ား
"မဟာသၾကၤန္" ႏွင့္ တြဲဖက္၍ "အတာ" ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ၊ "အတာစား "ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ တုိ့ကုိ ေျပာဆုိ သုံးစြဲ ေနတာကုိ ေတြ့ရပါမယ္ ။

"အတာ"ဟူသည္ ေလာကီ အလုိ ဒဏ္သင့္ျခင္း ျဖစ္သည္။ တနည္းအားျဖင့္ "အႏ ၱ-အဆုံး End"ဟူေသာ ပါဠိပုဒ္မွ "အတာ" ျဖစ္လာသည္ဟုလည္း ၾကံဆ ၾကပါတယ္ ။

ယင္းအလုိ အားျဖင့္ "အတာ"ဟူသည္ " ေနာက္ဆုံး ကာလ၊ အက်ပုိင္း ကာလ" ကုိ ဆုိလုိပါတယ္

အတာရက္ကုိ ဤသုိ႕ဆုိ

"အတာရက္"မွာ သၾကၤန္ အတက္ရက္ ျဖစ္၏။ႏွစ္တႏွစ္၏ေနာက္ဆုံးရက္ပင္ ျဖစ္တယ္ ။ သၾကၤန္အတက္ရက္ႏွင့္ ေမြးေန့ တုိက္ဆုိင္သူမ်ားသည္ "အတာသင့္"သူမ်ား ျဖစ္ လာပါတယ္္။

ဒါကုိပင္ အတာစားသည္ ဟု ေျပာဆုိ သုံးစြဲေနၾကပါေသးတယ္ ။

အတာစားသည့္ ေန႕နံသားသမီးတုိ့သည္ အတာတက္ မည့္ အခ်ိန္အတိအက်တြင္ "အတာစား" ရပါတယ္္။ "အတာစား" ဟူသည္ အတာတက္ခ်ိန္မွာ ေကာင္းမြန္သန့္ရွင္းစြာ၀တ္စားဆင္ယင္လွ်က္ အေရွ့ေတာင္အရပ္သုိ့ မ်က္ႏွာမူကာ ပူေဇာ္ရုိေသ ထုိက္သူမ်ားကုိ လွဴဖြယ္ ပစၥည္းတုိ့ျဖင္ ဆက္ကပ္ ျခင္း စသည္ျဖင့္ ေဖၚျပထားတာေတြ ေလ့လာ ဖတ္ရွဳ႕ရပါတယ္
အတာစားျခင္းအက်ဳိး အမ်ဳိးမ်ဳိး
အတာစားျခင္း၏အက်ဳိးကား----- အတာပုည၊ ကုသလကုိ၊ ျပဳၾက ကုန္ေသာ၊ အမ်ဳိးသား၊ အမ်ဳိးသမီးတုိ့သည္ "အတာကမၼံ ကေရာႏ ၱႆ မဟာေဘာဂံ မဟာသုခံ မဟပၹလံ စတုဒၵိသံ ေ၀ရီေဇယ်သုမဂၤလံ" ဟု ေရွးပညာရွိတုိ႕ ေရးဖြဲ ့ခဲ့သည္နွင့္ အညီထုိက့ဲသုိ့ ရတနာ သုံးပါး စသည္တုိ့အား လွဴဒါန္း ပူေဇာ္ၾကေသာ သူတုိ့ သည္ ေကာင္းက်ဳိး ခ်မ္းသာ မဂၤလာ တရား ျပန့္ပြား တုိးတက္ ျပည့္စုံ ကုန္ ရာသည္။" ဟု မွတ္သားရဖူးပါတယ္..
အတာအုိး အတာပန္း .....
အတာအုိးကို သၾကၤန္ကုိ ေစာင့္ၾကဳိ သည့္အေနျဖင့္ သၾကၤန္ မက်ခင္ ၾကဳိတင္ ျပင္ဆင္ ရသည္။

(၇) ရက္သားသမီးတုိ႕ အတြက္ ရည္ရြယ္၍ ပန္း ၇ မ်ဳိးျဖစ္ေစ၊ အညြန့္ ၇ မ်ဳိးျဖစ္ ေစ ေရျပည့္အုိးမွာ ထည့္ၾကေလ့ ရွိပါတယ္ ။

စာေရးသူတုိ႕ အညာနယ္မွာေတာ့ သၾကၤန္က်သည္ႏွင့္ တျပဳိင္နက္ အတာအုိးမွ ေရကုိ သြန္၍ သၾကၤန္ပန္း၊ သၾကၤန္ အညြန့္တုိ့ကုိ အိမ္ဦး ၀င္းထရံ စသည္တုိ့၌ ထုိးစုိက္ကာ နွစ္သစ္မွာ ေဘးရန္္ကင္းကြာ ကုိယ္စိတ္နွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာဖုိ႕ ဆုေတာင္းဆုယူျပဳေလ့ရွိပါတယ္ .။

ဦးေခါင္းေဆးမဂၤလာ ျပဳလုပ္ၾကျခင္း
သၾကၤန္ ေရာက္ျပီဆုိပါလ်ွင္ အစဥ္အလာအားျဖင့္ ဦးေခါင္းေဆး မဂၤလာကုိလည္း ျပဳလုပ္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္ ။ သၾကၤန္ ဟူသည္ ဗသွ်ဴသၾကၤန္၊ အာရာမသၾကၤန္၊ သမႏ ၱသၾကၤန္ ဟု ၃ မ်ဳိးရွိပါတယ္ ။

ဗသွ်ဴ သၾကၤန္ျဖစ္က သၾကၤန္ မ၀င္မီ ဦးေခါင္းေဆး ၾကရသည္။

အာရာမသၾကၤန္ျဖစ္က သၾကၤန္၀င္ဆဲမွာ ဦးေခါင္း ေဆးၾက ရသည္။

သမႏ ၱသၾကၤန္ျဖစ္က သၾကၤန္က်ျပီး ၂၄ မိနစ္မွာ ဦးေခါင္းေဆးၾကရ သည္။

(သမႏ ၱသၾကၤန္ျဖစ္က တနာရီလြန္မွ ဦးေခါင္း ေဆးၾက ရသည္ဟုလည္း ပညာရွင္တုိ့ ဆုိၾကပါ၏။)

သၾကၤန္ အမ်ဳိး အစား ၁၂ မ်ဳိးဟုလည္း သုေတသန သရုပ္ျပ အဘိဓာန္မွာ ေတြ့ရ၏။
ေရွးျမန္မာတုိ့သည္ မိမိတုိ့၏ ကုိယ္အဂၤါတြင္ အျမင့္ျမတ္ဆုံး ျဖစ္ေသာ ဦးေခါင္းတြင္ ႏွစ္ေဟာင္းက ကပ္ျငိစြဲ က်န္ေနေသာ အညစ္အေၾကး မ်ား ႏွစ္သစ္သုိ့ ဆက္လက္ မပါရွိေစရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဦးေခါင္းေဆး မဂၤလာ ျပဳခ့ဲၾကျပီး အတိတ္ေကာင္း ယူကာ ကုိယ္စိတ္ သန့္ရွင္းမႈကုိ အက်ဳိးျပဳရာ ေရာက္သည္ဟု ယူဆခ့ဲၾကပါတယ္ ။



ဦးေခါင္းေဆးမဂၤလာျပဳလုပ္ေသာေၾကာင့္ အက်ဳိးရပုံကုိ သၾကၤန္စာမ်ားတြင္ ေအာက္ပါ အတုိင္း ေဖာ္ျပ ထားပါတာကုိ ဖတ္ရွဳ႕ မွတ္သားရဘူးပါတယ္

"ဦးေခါင္းေဆးရေသာအက်ဳိးကား---သကၤေႏ ၱ၊ သၾကၤန္ဟု ေခၚဆုိအပ္ေသာ တနဂၤေႏ ြျဂဳိဟ္မင္း သည္။ ပုဏၰေမ၊ အံသာ(၃၆၀) ရသျဖင့္ တဘဂဂဏျပည့္၍ မိန္ရာသီ အ၀သာန္ န၀င္းမွ မိႆ ရာသီ အာဒိန၀င္းသုိ့ ေျပာင္းခ့ဲသည္ ရွိေသာ္။ ကၠူဓ၊ ဤ လူ့ျပည္၌။ မာဏ၀ါ၊ သတၱ၀ါဟုေခၚေ၀ၚ အပ္ကုန္ေသာ။ မႏုဇာ၊ လူအေပါင္း တုိ့သည္။ သိရာ၊ ဦးေခါင္းေဆးကုန္ရာ၏။

ေတသံ၊ ထုိဦး ေခါင္းေဆး ကုန္ေသာ သူတုိ့အား။ သတၱဘာဂီ၊ ခုႏွစ္ႏွစ္ကျဖစ္ကုန္ေသာ။ ေရာဂီ၊ အနာမ်ဳိးတုိ ့သည္။ ၀ိနာေသယ်ဴံ၊ ကင္းေပ်ာက္ကုန္ရာ၏။ သုခဘာဂီ-ခ်မ္းသာျခင္း၏ အဘုိ ့ ျဖစ္ကုန္ေသာ။ သတသဟႆာနိ၊ တသိန္းေသာ အက်ဳိးတုိ့သည္။ ဘေ၀ယ်ဴံ၊ ျဖစ္ကုန္ရာ၏။"

ဤအထက္ေဖၚျပပါအတုိင္း နွစ္သစ္မွာ ေကာင္းက်ဳိး က်က္သေရ မဂၤလာအေပါင္းနဲ႕ ျပည့္စုုံရေအာင္ သၾကၤန္ကာလမ်ားမွာ ဦးေခါင္းေဆး မဂၤလာမ်ား ျပဳလုပ္ရျခင္းျဖစ္တယ္လုိ႕ နားလည္ရပါေတာ့တယ္
နိဂုံးခ်ဳပ္အားျဖင့္ မူ သၾကၤန္ဆုိတာ ေျပာင္း လဲ ျခင္းလုိ႕ နားလည္ခဲ့ရပါပီ .. ဒီ ေျပာင္းလဲ ျခင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွမ်ား အဆုံးသတ္ပါလိမ့္ဟုလဲ ေတြးၾကည့္မိပါတယ္...ပုထုဇဥ္ဘ၀ နဲ႕ သံသရာတစ္ခြင္ က်င္လည္ခဲ့ရအုံးမယ္ဆုိရင္ျဖင့္ နိမ့္တုံတခါ ျမင္ဘုံတစ္လွည့္ျဖင့္ ေျပာင္းလွည့္ေနအုံးမွာျဖစ္ေတာ့ ေတာ္ရုံနဲ႕ အဆုံးမသတ္နုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႕ ေတြးမိပါတယ္....
ေလာကၾကီး ထဲမွာ လူျဖစ္လာျပီး ေရၾကည္ရာ ျမက္နဳရာ လွည့္လည္ေနၾကသူေတြဟာ တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာဆီ ေျပာင္းေရႊ႕ျပီဆုိပါရင္ ကုိယ္နဲ႕ဆုိင္သည္ ပစၥည္းမ်ားကုိ သိမ္းဆည္း သယ္ေဆာင္သြားတတ္ၾကပါတယ္ ၊ အဲဒီလုိအခါမ်ဳိးမွာလဲ ေကာင္းနုိးနုိးရာရာ တန္ဖုိးရွိ သည့္ မိမိနဲ႕ အသုံးတည့္ေသာ အရာမ်ားကုိသိမ္းဆည္း ေလ့ရွိၾကပါတယ္ ။ တန္ဖုိးမဲ့ တဲ့ အရာေတြကုိ စြန္ ့ကာ ထားခဲ့ျပီး တန္ဖုိးၾကီးပစၥညး္ကုိ သာ မိမိနဲ႕ တပါးတည္း သယ္ေဆာင္သြားတတ္ၾကတာကုိ သတိျပဳမိပါတယ္
ဒီပုံသဖြယ္ပါပဲ...မိမိတုိ႕ဟာ အျမဲမရွိေလေသာ သခၤါရ ေလာကနယ္မွာ လူျဖစ္လာၾကသူေတြမုိ႕ တစ္ေနရာတည္းမွာ ထာ၀ရ ဆုိတာေတာ့ မျဖစ္နုိင္ဘူးေပါ့ ... နိမ့္ရာကေန ျမင့္ရာဆီ ၊ ဆုိးရာကေန ေကာင္းရာဆီ ..က်ရွဳံးမွဳ႕ မွသည္ ေအာင္ျမင္မွဳ႕ဆီ ... ေဒသ တစ္ခုကေန ေဒသ တစ္ခုဆီ စသည္ စသည္ ျဖင့္ ေျပာင္းေရႊ႕ရမွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္.. ေနာက္ဆုံး ေတာ့ ဒီဘ၀ ဒီခႏၶာကုိ စြန္႕ခြာလုိ႕ တမလြန္ဆုိတဲ့ ေနာင္ဘ၀ ဆီ အထိ ေျပာင္းေရႊ႕ရအုံးမယ္..
သတၱ၀ါေတြမွာ ကံသာလ်ွင္ကုိယ္ပုိင္ ဥစၥာ ရွိေပရာ ဒီလုိ ေျပာင္းေရႊ႕တဲ့အခါမွာ တန္ဘုိးနဲ ျပီး အပါယ္ကုိ ဆြဲခ်နုိင္တဲ့ အကုသုိလ္္ကံ ဥစၥာေတြကုိပဲ သိမ္းဆည္း သယ္ေဆာင္သြားၾကမည့္အစား ...တန္ဖုိးၾကီးျပီး ျမင့္ျမတ္ေသာ အထက္တန္းက် မ်က္နွာပန္းလွတဲ့ ဘုံဘ၀ေတြ ကုိ ေရာက္ေစနုိင္သည့္ ကုသုိလ္ကံ တည္းဟူေသာ ဥစၥာေတြကုိ သယ္ေဆာင္သြားနုိင္ရင္ အေကာင္းဆုံးမဟုတ္ပါလား
ဒါေၾကာင့္ တစ္နွစ္မွသည္ တစ္နွစ္ဆီသုိ႕ ေရႊ႕ေျပာင္းေသာ ဒီသၾကၤန္ အခါ အေၾကာင္း ေလ့လာဆည္းပူးရင္း နွစ္သစ္ၾကိမ္ရာ မဂၤလာရွိေသာ သၾကၤန္အခါကာလမွာ ေကာင္းျမတ္လွေသာ ဒါန ၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ျမတ္ေကာင္းမွဳ႕ေတြကုိ ၾကဳိးစားျပဳလုိ႕ နွစ္ေဟာင္းက အကုသုိလ္အညစ္ေၾကး အျပစ္ေဘးထုိက္သည့္္ ဒုစရုိက္ေတြကုိ နွစ္ခဲ့ ၾကပါစုိ႕လား ...နွစ္သစ္မွာ ကုသုိလ္ သုစရုိက္တရားေတြနဲ႕ ဘ၀ကုိ သစ္လြင္ေတာက္ေျပာင္လာေအာင္ ရြက္ေဆာင္ၾကပါစုိ႕လားလုိ႕ တုိက္တြန္းရင္း စာေရးသူရဲ႕ အေတြးေလးေတြကုိ နိဂုံးခ်ဳပ္ပါရေစ
ေမတၱာသီေသန စိေတၱန ..........အရွင္နႏၵ၀ံသ ။ေဇယ်သုခ ဓမၼရိပ္သာ ၊(Amarillo,Texas,U.S.A)
၀၄-၀၃-၂၀၁၂

Tuesday, October 11, 2011

ဝါကြ်တ္ပြဲအမွီလက္ေဆာင္


ငရဲ တံခါး ပိတ္ပါစုိ႕
ကေလးဘဝ ကတည္းက နားရည္ ဝခဲ့တဲ့ စကားေလး
          ဗုဒၶဘာသာဝင္ တုိ႕ရဲ႕ အသုိင္းအဝုိင္းမွာ အျမဲၾကားရတတ္တာက ငရဲ မွာ အပ ဝဋ္မွာ အျမဲ ...တဲ့ ၊ နားထဲမွာ စြဲေနခဲ့တဲ့ ဆုိ႐ုိးေလး တစ္ခု ပါ ၊ ဘာကုိ ဘယ္လုိ ဆုိလုိသည္ကုိေတာ့ တကယ္ေရေရလည္လည္ မသိခဲ့ ၊  မေကာင္းတာ၊ မဟုတ္တာ လုပ္ရင္ ငရဲ ၾကီးမယ္ ၊ ဝဋ္လုိက္လိမ့္မယ္လုိ႕ လူၾကိး ၊မိဘ ၊ဆရာ သမားေတြရဲ႕ သြန္သင္ဆုံးမ စကားေတြကေတာ့ လူတုိင္းလူတုိင္းအတြက္ ကေလးဘဝကတည္းက ရင္းနွီးကြ်မ္းဝင္ခဲ့တဲ့ စကားေလးေတြ ျဖစ္မယ္လုိ႕ ထင္ပါတယ္ ၊
                                     ငရဲ ၾကီးတယ္ဆုိတာ  ဘယ္လုိပါလိမ့္ ?
           အေတြးအေခၚ ဗဟုုသုတ မၾကြယ္ဝေသးသည့္ ကေလးဘဝကုိ လြန္ေျမာက္လုိ႕ အရြယ္ေလးေရာက္ လာေတာ့ ငရဲ ဆုိတဲ့ စကားရဲ႕ အနက္အဓိပၸါယ္ကုိ အနည္းငယ္ သိနားလည္စ ျပဳခဲ့ပါတယ္ ။ ဗုဒၶ စာေပမ်ား သင္ယူရတဲ့အခါမွာေတာ့ ခ်မ္းသာကင္း၍ အျမဲ ဆင္းရဲဒုကၡ ခံစားေနရေသာ ဘုံ ႒ာနကုိ ငရဲ ဘုံလုိ႕ ေခၚျပီး အဲဒီလုိဘုံဘဝမွာ အျမဲ ဆင္းရဲျခင္း နွင့္ ဒုကၡ အတိျပည့္ေန ခံစားေနရသူကုိ ငရဲ သား လုိ႕ ေခၚတယ္ဆိုတာ နားလည္ သိရွိ သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္ ၊ ငရဲ ျပည္မွာ ငရဲ ခံရတယ္၊ ငရဲၾကီးတယ္ဆုိတာကုိ  ဘယ္လုိ ဟုေတာ့ နားမလည္ခဲ့ေပမည့္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝလမ္းတစ္ေလ်ွာက္က ကုိယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ လူေနမႈ ႐ႈခင္းကုိ ေလ့လာ ခံစားၾကည့္ျပီးေတာ့ အနည္းငယ္ သေဘာေပါက္သလုိပါပဲ ။
                                အသက္ရွင္လွ်က္ ..ငရဲ က်သူ
          စာေရးသူရဲ႕ ရြာဦးဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူေနအိမ္မ်ားလည္း ကပ္လုိ႕ တည္ေနၾကပါတယ္ ၊ ေနဝင္မုိးခ်ဳပ္ ျပီဆုိရင္  ဆဲ သံ ဆုိသံ ေတြနဲ႕အတူ ရုိက္နွက္သံ ၊ ငုိေကြ်းသံေတြဟာ မၾကားခ်င္အဆုံးပါပဲ ။ စားဝတ္ေနေရး မေျပလည္လုိ႕ကတစ္မ်ဳိး ၊ လင္မယားခ်င္းရန္ျဖစ္ ႐ုိက္နွက္ၾကလုိ႕ တစ္သြယ္ ၊ ေမြးထားတဲ့ ကေလးငယ္ေတြက ထမင္းဆာလုိ႕ က တစ္မ်ဳိး နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ဆုိးခဲ့ပါတယ္ ၊  ခုအခါ ျပန္ေတြးမိေတာ့မွ သူတုိ႕ဟာလဲ အသက္ရွင္လ်ွက္နဲ႕ ငရဲ ခံေနရသလုိ ျဖစ္ေနေၾကာင္း သေဘာေပါက္ခဲ့တယ္ ။
          အိႏၵိယ နုိင္ငံရဲ႕ ျမဳိ႕ေတာ္ၾကီးေတြ အသီးသီးကုိ ေလ့လာေရး ေရာက္ခဲ့တဲ့အခါ လမ္းေဘးမွာ ေနထုိင္သူ အမ်ားစုကုိ ေတြ႕ခဲ့ရဘူးပါတယ္ ၊ တစ္ေနရာတည္းမွာပဲ ကေလး လူၾကီး စုစည္းေနျပီး ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေနၾကရ ထုိင္ၾကရပါတယ္ ၊ အဲဒီလုိ လမ္းေဘးေန လူတန္းစားကုိေတြ႕ျမင္ရတဲ့ အခါမွာလဲ ေနာက္ဘဝခံရမည့္ ငရဲထက္ လူ႕ျပည္တြင္ အသက္ရွင္လ်က္နဲ႕ ငတ္ျပတ္ဆင္းရဲ ေနရျခင္းကုိလဲ ငရဲ လုိ႕ ေျပာနုိင္မလား ေတြးခဲ့မိျပန္ပါတယ္။
          မေလးရွား ေနစဥ္ကာလတုန္းကလည္း ရာဝမ္း အရပ္ဘက္ရွိျမန္မာနုိင္ငံသား ေဆးရုံဆင္း လူနာေတြကုိ လက္ခံ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ထားရာ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးစခန္း တစ္ခုကုိ သြားေရာက္ လွဴဒါန္းခဲ့ဘူးပါတယ္ ။       အဲဒီေနရာမွာ ေရာဂါအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႕ ခြဲစိတ္ကုသ ခံယူထားသူေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ မ်ဳိးစုံနဲ႕ ေျချပတ္ လက္ျပတ္ေတြ ျဖစ္ျပီး ခုိကုိးရာမဲ့ ျဖစ္ေနၾကသူေတြ မ်ားစြာကုိ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္ ၊ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ဆုိ  မစင္သြားဖုိ႕ေနရာ မပါခဲ့လုိ႕ ဗုိက္ကေန ခြဲျပီး ပုိက္ထုတ္ထားရသည္ကုိ ေတြ႕သိခဲ့ရဘူးပါတယ္ ၊
          ဒါေတြအျပင္ မိမိတုိ႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အဆင္မေျပမႈေတြ မ်ားစြာေၾကာင့္ ေသာကေတြပူေနရ ၊ ပရိေဒဝမိးေတြ ေတာက္ေလာင္ေနၾကရတာေတြ ၊ ကုိယ္အဂၤါခ်ဳိ႕တဲ့ျပီး  လူစဥ္မမွီ သူေတြ ၊ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ခုိကုိးရာမဲ့ ဆင္းရဲသားေတြ အေျမာက္အမ်ားကုိလဲ ေတြ႕ျမင္ ၾကားသိ ေနေပရတဲ့အခါ ဒါသည္ပင္လ်ွင္ အသက္ရွင္လ်ွက္ ငရဲ က်ေနသူ မ်ားလို႕ ခံစားနားလည္မိလုိက္ပါတယ္ ။
ကုိယ္ျပဳသည့္ကံ ...ကုိယ္သာ ခံ
          ဆင္းရဲ ႏြမ္းပါးေသာ တဲအိမ္အတြင္းမွ အဘုိးအုိသည္ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိ အျပစ္တင္ျခင္းမွ တပါး အျခား လုပ္ေဆာင္ဖြယ္ရာ မရွိျဖစ္ပါလိမ့္မယ္  ။ အိႏၵိယ စကားပုံ တစ္ခုမွာ ဖတ္ဖူးတာကေတာ့  ည ဘက္မွာ အိမ္မက္ ေကာင္းေကာင္း မက္ေအာင္ ေန႕ခင္းဘက္မွာ အလုပ္မ်ားကုိ လုပ္ေဆာင္ပါ တဲ့ ။ ျမန္မာစကားပုံမွာေတာ့ ေနပူတုန္း ေကာက္႐ုိးလွန္း၊ မုိးရြာတုန္း ေရခံ ၊ လသာတုန္း ဗုိင္းငင္ စသည္ျဖင့္ ေရွးလူၾကီးေတြ ဆုိ႐ုိးစကား ထားခဲသည္ကုိ ဖတ္႐ႈရဖူးပါတယ္၊ အသက္ၾကီးေသာ အခါ ၾကြယ္ဝ ခ်မ္းသာ ေသာကကင္းဖုိ႕ ဆုိရင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ၾကိဳးစားအလုပ္ လုပ္ဖုိ႕ လုိတယ္ဆုိတာကုိ ပညာေပးခ်င္တာလုိ႕ နားလည္ခဲ့မိပါတယ္ ။
          လူမုိက္နဲ႕ ပညာရွိ ၊  လူခ်မ္းသာနဲ႕ လူဆင္းရဲ တုိ႕ရဲ႕ ဘဝလမ္းခြဲဟာ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ရွိပါတယ္္ ၊ ေက်ာင္းေနေပ်ာ္၍စာေတာ္ေအာင္ ၾကဳိးစားခဲ့သူမ်ား အေနျဖင့္ ပညာတတ္မယ္ ရာထူး ဂုဏ္ရွိန္ စည္းစိမ္ၾကီးလုိ႕ ေကာင္းသည္ထက္ ေကာင္းေအာင္ လွဴနုိင္ တန္းနုိင္ အမ်ားအက်ဳိး ေဆာင္နုိင္ခါ ဘဝအဆင့္ ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္ၾကရေပမဲ့ ငယ္စဥ္က ပ်င္းအားၾကီး စာမၾကဳိးစားပဲ အေဖၚမက္ျပီီး အေပ်ာ္အပ်က္ဘက္အတြက္ အခ်ိန္ကုန္မ်ားခဲ့မယ္ ဆုိရင္ ေတာ့ ပညာမဲ့ျဖစ္မယ္ ဆင္းရဲမယ္ လူေတာမတုိး လူရာမဝင္တာမ်ဳိးကုိ ဆုိလုိတာလုိ႔ အေတြးခ်ဲ႕ နားလည္မိပါတယ္ ။    တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့လဲ ငယ္ငယ္ကေတာ့ လိမ္မာ ရုိးသား ၾကဳိးစားခဲ့ၾကပါရဲ႕.. အရြယ္ေလး ေရာက္လာတာ နဲ႕အမွ် စိတ္ကစားမႈေတြနဲ႕ အတူ မေကာင္းသူမ်ား၏ အမူအက်င့္ကုိမွ အျမင့္ထင္ျပီး အတုယူလြဲမွားၾကလုိ႕ ပ်က္စီးေနၾကသူေတြလဲ မနဲ ပါဘူး ၊    ထုိကဲ့သုိ႕သူေတြရဲ႕  ဆင္းရဲ ၾကမ္းတမ္းေသာ ေလာကဓံေတြနဲ႕ သာ ဆုံဆည္းျပီး ပူပင္ ေသာက ဗ်ာပါဒေတြနဲ႕ အသက္ရွင္လွ်က္ ငရဲ ခံေနၾကရျခင္းဟာလဲ အရင္းစစ္ေတာ့ ကုိယ္ျပဳတဲ့ကံ ကုိယ္ျပန္ခံ ရတာလုိ႕ ပဲ ဆုိခ်င္မိပါေတာ့တယ္။
                                      ငရဲ နဲ႕ ေျခာက္  မေၾကာက္ၾကဘူး
          အျမဲတမ္း ဆင္းရဲ ဒုကၡနဲ႕သာ ခံစားရေနတဲ့ ငရဲ  ျပည္ဆုိတာ ခဏတျဖဳတ္ အလည္္ေတာင္မွ သြားမလည္သင့္တဲ့ ေနရာ တစ္ခု ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ။ အကုသိုလ္အမႈနဲ႔မွ အက်ဳိးေပးေကာင္းျပီး ခ်မ္းသာေနသူ ေအာင္ျမင္ေနသူ တစ္ခ်ဳိ႕ကလဲ ငရဲ ေလာက္ေတာ့ မေၾကာက္မယုံ မျဖဳံ ၾကျပန္ဘူး ၊ အဆိပ္ေသာက္ရင္ ေသတတ္တယ္ဆုိတာကုိ မယုံလုိ႕ လက္ေတြ႕ စမ္းၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒုကၡဆုိတာ ရလာဒ္ ျဖစ္သြားမွာပဲလုိ႕ ထင္မိတယ္ ။ ေနာက္ဘဝ ခံရမည့္ ငရဲ ဆုိတာ ထားလုိက္ပါဦး ၊ ဒီဘဝမွာတင္ အဆင္မေျပမႈ ဗလပြ နဲ႕ ဒုကၡ ေတြ ေရာက္ၾကရ ၊ ကုိယ္ဆင္းရဲ စိတ္ဆင္းရဲ ျဖစ္ၾကရနဲ႕ အပူေတြမ်ားဟာ ပူျပင္းလွပါတယ္ ၊။
           အျပင္က ရာသီဥတု ဘယ္ေလာက္ပူပူ အတြင္းက ကိေလသာ အပူကုိေတာ့ မမွီပါဘူး ၊ ေလာဘေဇာတက္ျပီး ပူရတာရွိသလုိ ေဒါသေတြထြက္လုိ႔ ပူရတာလဲ ရွိပါတယ္ ၊ သားရွိေသာသူ သားေၾကာင့္ ပူရသလုိ ကားရွိေသာသူ ကားေၾကာင့္ ပူေနရတာပါပဲ ။ ပူျပင္းပါတဲ့ ငရဲဆုိတာ ဘယ္ေလာက္ ပူသလဲ မသိေပမယ့္ ေလာကရဲ႕ ေသာက အပူကေတာ့ ပူျပင္းလွေၾကာင္း ကုိယ္ေတြ႕ေတြနဲ႕ သိခဲ့ရပါျပီ ။
                               ငရဲ ဘာေၾကာင့္ လားရတယ္ ?
          ဒီေတာ့ ငရဲ ဘာေၾကာင့္ လားရသလဲ ဆုိတာ ေမးစရာ ေတြးစရာ တခုျဖစ္လာပါတယ္ ။ အတုိခ်ဳံးျပီး ေျဖရရင္ေတာ့ ငရဲ ေရာက္ေၾကာင္း မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ ဒုစ႐ုိက္ေတြကုိ ျပဳမိ မွား လုိ႕ ျဖစ္တယ္လုိ႕ ေျပာရင္ မမွားေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕ ။ အက်ယ္ခ်ဲ႕ ေတြး ၾကည့္ရင္ျဖင့္....
                        အပါးလယ္ လုိ႕ အပါယ္လားတယ္
          တစ္ခ်ဳိ႕ေသာ သူတုိ႕ဟာ စီးပြားေရး လူမႈေရး ဘာသာေရး စသည္ျဖင့္ အမ်ားနွင့္ စုေပါင္းေဆာင္ရြက္သင့္သည္ အမႈကိစၥ မ်ားတြင္ အပါးခုိေနေလ့ ရွိၾကပါတယ္။ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳရာမွာလဲ ဒီနည္းတူပါပဲ ၊ ေကာင္းတာၾကံဖုိ႕ ေျပာဖုိ႕ လုပ္ဖုိ႕ဆုိရင္ ဝန္ေလးေနျပီးေတာ့ ေသာက္မယ္ စားမယ္ ေပ်ာ္မယ္ ပါးမယ္ ဆုိရင္ျဖင့္ ထိပ္ဆုံးက ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိ ကုသုိလ္အပါးမဝပဲ အကုသုိလ္အပါးဝသူေတြဟာ စိတ္ေကာင္း နွလုံးေကာင္းလဲ မရွိလုိ႕ပဲ ျဖစ္မွာပါ ။ အသင္းအဖြဲ႕ေတြမွာ ေနရာေတာ့ ဝင္ယူကာ သူတုိ႕နာမည္ေတာ့ ပါဝင္ေစလုိျပီး တကယ္ လုပ္ေဆာင္ဖြယ္ရာ မ်ားမွာေတာ့ အပါးခုိေနၾက ျခင္းဟာလည္း လူပါးဝေနျခင္း တစ္မ်ဳိးလုိ႕ နားလည္မိပါတယ္ . သတၱဝါေတြ က်င္လည္ရာ သုံးဆယ့္တစ္ဘုံကုိ အစဥ္အတုိင္း အထက္ေအာက္ စီၾကည့္မယ္ဆုိရင္ လူ႔ျပည္ နွင့္ အနီးဆုံး ေအာက္ဘုံဟာ ငရဲ ဘုံ ျဖစ္ေနတာကုိေတြ႕ နုိင္ပါတယ္ ၊ ငရဲ ဆုိတာ  အပါယ္ေလးပါးမွာ တစ္ပါး အပါအဝင္ျဖစ္ပါတယ္ ။ အဲဒီလုိ သူတပါးရဲ႕ မ်က္ခုံးေမြးေပၚတြင္ စၾကႍေလ်ွာက္လုိျပီး ေကာင္းတဲ့အရာ လုပ္ဖုိ႕ေတြမွာေတာ့ လူပါးဝ အပါးလယ္သူေတြဟာ အပါယ္လားျပီး ငရဲ သြားရတယ္လုိ႕  ေကာက္ခ်က္ခ် ရပါလိမ့္မယ္။
                               အမ်ဳိး အမည္ကြဲျပား   ..ငရဲ မ်ား
          တကယ္ေတာ့ ငရဲ ဆုိတဲ့ စကားလုံးဟာ ျမန္မာစကားအားျဖင့္မူ င နွင့္ ရဲ ေပါင္းထားတဲ့ နွစ္လုံးေသာ စကားေလးမွ် သာပါပဲ ။ သုိ႕ေသာ္လည္း ဒီငရဲ ဘုံကုိ က်ေစနုိင္တဲ့ မေကာင္းမွဳ႕ ၊အကုသုိလ္ ဒုစရုိက္ ကြဲျပား ျခားနားသည္နွင့္ အမွ် ဆိုးက်ဳိးခံစားရတာကလဲ ကြဲျပား ေလတဲ့ အခါ၊ ဒုစရုိက္သမား လူယုတ္မာ မ်ားစြာ အတြက္ လားေရာက္ရာ ငရဲ ဆုိတာလဲ အမ်ဳိးအမည္အားျဖင့္ မ်ားစြာကြဲျပားသြားပါေတာ့တယ္ ။
          တံလွ်ပ္ကုိေရထင္ ေရႊသမင္ အလုိက္မွား ဆုိတာလုိ မေကာင္းတာ ကုိမွ အေကာင္းထင္္ျပီး လွ်င္  မဟုတ္တာကုိမွ အဟုတ္ထင္ လုပ္ခ်င္သည့္ ဒုစ႐ုိက္ေကာင္ ငမုိက္သားတုိ႕မွာလဲ  ငရဲ လားသည့္အခါ မိမိျပဳခဲ့သည့္ အကုသုိလ္အမႈ အၾကီးအေသးအလိုက္ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ ခံရပါေတာ့တယ္၊ ဥပမာအားျဖင့္ ကမာၻ႔နုိင္ငံ အသီးသီးက က်င့္သုံးလ်က္ရွိေသာ ျပစ္မႈဆုိင္ရာ ဥပေဒမ်ားမွာလဲ  ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားကုိ္ အျပစ္ေပးရာတြင္ အျပစ္က်ဴးလြန္သူ၏ အမႈ အၾကီး အေသးအေပၚ မူတည္ျပီး ပုဒ္မ တပ္ အျပစ္ေပး အေရးယူ ျပစ္ဒဏ္ေပးခံရသလုိ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ျပစ္မႈၾကီးလြန္းရင္လဲ ေသဒဏ္ေပး ၾကသလုိ  အကုသုိလ္အျပစ္ ဒုစရုိက္ အင္အား ၾကီးမားလြန္းေတာ့လဲ အဝိိီိစိ  ဆိုတဲ့ ငရဲ မွာပင္ ကမာၻအဆက္ဆက္ ဒုကၡ ခံစားရမွာျဖစ္ပါတယ္ ။
                                ငရဲ ၾကီး..ငယ္          အသြယ္သြယ္
          မဟုတ္တာ အလုပ္မ်ားသူတုိ႔ အဟုတ္သြားရမည့္ ငရဲ ဘုံဆုိတာဟာလဲ  အၾကီးနဲ႕ အငယ္ နွစ္သြယ္ ကြဲျပားပါတယ္ ၊ လူသိမ်ားတာက ငရဲ ဆုိသည့္ စကားလုံးမွာ နွစ္လုံးမ်ွသာ ျဖစ္ေပမဲ့ ငရဲ ၾကီးက (၈)ထပ္ေတာင္ ရွိျပီး  ငရဲ  ငယ္က  ေလး ထပ္ ရွိပါတယ္ ။ ငရဲ ငယ္ေလးခုကုိ အရပ္ေလးမ်က္နွာျဖင့္ ေျမွာက္ပါက ငရဲ ငယ္ ၁၆ ထပ္ ရွိလာျပီး ဒါကုိပဲ ငရဲၾကီး ရွစ္ထပ္နွင့္ ထပ္မံ ေျမွာက္ပြားပါက ဒုစရုိက္သမားတုိ႕ ခံစားရမဲ့ ငရဲဘုံ အျပားဟာ တစ္ရာေက်ာ္သြား ပါေတာ့တယ္။
                                         ငရဲ တံခါး   ဖြင့္ေနသူမ်ား
          ငရဲ ေရာက္ႏုိင္သည့္ အကုသုိလ္ကံေတြအေၾကာင္းအရာကုိ ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါ အမ်ားစုသည္ သူ႕အသက္သတ္ျခင္း စေသာ ငါးပါးသီလ ကုိယ္က်င့္တရား ခ်ဳိ႕ယြင္းၾကလုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္ ၊ ထုိ႕အျပင္ မျပစ္မွားသင့္ေသာ အနေႏာၱ အနႏၱ ငါးပါးတုိ႕အား ျပစ္မွား ေစာ္ကားျခင္း ၊ ခင္ပြန္းၾကီး ဆယ္ပါးအေပၚဝယ္ ျပစ္မွားျခင္း စေသာ အကုသုိလ္ ကံေတြကုိ ေတြ႕ရပါတယ္ ၊ ဒါတြင္မက သိဂၤါေလာဝါဒသုတ္မွာ ဗုဒၶျမတ္စြာ မိန္႕မွာခဲ့သည့္ က်င့္ဝတ္အေထြေထြကုိ မေက်ပြန္ရင္လဲ ငရဲ လားနုိင္တာပါပဲ  ၊ ဥပမာအားျဖင့္ တာပန ငရဲ ဆုိတာဟာ အဂတိတရား လုိက္စားသူ ၊ လင္ေယာက်ာ္းကုိ မထီ မဲ့ျမင္  အေရးမထား မေလးမစား လုပ္ အနုိင္က်င့္သူ၊ ဝတၱရား မေက်ပြန္သူတုိ႕ရဲ႕  လားေရာက္ရမည့္ ငရဲ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္ ၊
          သုိ႕ဆုိပါလ်ွင္ သူ႕အသက္သတ္ ျခင္း စသည္ျဖင့္ ကုိ္ယ္က်င့္တရား ပ်က္ျပားေနသူေတြ ၊ လင္ျဖစ္ပါလ်ွက္ လင္ဝတၱရား မေက် ၊ မယားျဖစ္ပါလွ်က္ မယား ဝတၱရားမေက် ၊ သားသမီး ျဖစ္ပါလ်ွက္ သားသမီး ဝတၱရား ေက်ျပြန္ေအာင္ မေဆာင္ရြက္သူ စသည့္ သူမ်ားဟာ ငရဲ တံခါးကုိ ဖြင့္ေနသူမ်ားလုိ႕ ဆုိလုိက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္ ။
ငရဲ တခါး... ပိတ္စုိ႕ လား
          ငရဲ ဆုိတာဟာ ခ်မ္းသာကင္းျပီး အျမဲ ဆင္းရဲ ပူေလာင္စြာ ခံစားရတဲ့ ေနရာ၊ ဘုံလုိ႕ အက်ဥ္းအားျဖင့္ နားလည္ခဲ့ျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ငရဲ လားေရာက္ရမွာကုိ ေၾကာက္လာမိပါတယ္ ၊ အဲဒီ ေၾကာက္စိတ္နဲ႕ အတူ ကပ္ပါလာတာကေတာ့ ငရဲ မေရာက္ခ်င္ရင္ ငရဲ ေရာက္ေစမယ့္ မေကာင္းမွဳ႕ အကုသုိလ္ ဒုစရုိက္ေတြ မလုပ္မွ  ျဖစ္မယ္ဆုိတာပါပဲ၊ဒီအျပင္ ေရွာင္အပ္တဲ့ ဝါရိတၱသိီလ ၊ေဆာင္အပ္တဲ့ စာရိတၱ သီလ လုိ႕ ေခၚဆုိရတဲ့ ကုိယ္က်င့္တရား ေတြကုိလဲ ျမွင့္တင္ရအုံးမယ္ လုိ႕ ကုိယ့္ဘာသာ နားလည္ခဲ့မိပါတယ္ ။
          ဒီလုိသာ ေကာင္းတာကုိသာ ၾကံ ၊ ေကာင္းတာေတြသာ ေျပာ၊ ေကာင္းမွဳ႕ေတြသာ လုပ္မယ္ဆုိရင္ျဖင့္ ဝဋ္မွာအျမဲ ငရဲမွာအပ  လုိ႕ ငယ္ငယ္ကၾကားခဲ့ဖူးသည့္ စကားအတုိင္းပင္  ငရဲမင္းက ကုိယ့္ကုိ အပျပဳ ဖယ္ၾကဥ္ ပါလိမ့္မယ္္ ၊ ငရဲ ဆုိတာသည္ ကုိယ္အတြက္ လားရာ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ငရဲ တခါးသည္လည္း ပိတ္ေနလိမ့္မယ္လုိ႕ တဆက္တည္း ေတြးမိလုိက္ပါေတာ့တယ္္ ။
မိဘ ဘုိးဘြား ကန္ေတာ့ ပါစုိ႕
          ကြ်ႏု္ပ္တုိ႕အတြက္  ပူပင္ေသာက ဗ်ာပါဒ ကင္း၍ စိတ္ေအးခ်မ္းသာ ကုိယ္က်န္းမာစြာ လုိရာဆႏၵ ျပည့္စုံရေအာင္ ဆုိရင္ ငရဲ လားေရာက္ေၾကာင္း မေကာင္းမွဳ႕ေတြကုိ အပျပဳ ေရွာင္ၾကဥ္ ဖို႕ အဓိကက်တယ္လုိ႕ ေတြးမိျပီးတဲ့အဆုံးမွာေတာ့ ဓမၼမိတ္ေဆြ အားလုံးကုိလဲ ငရဲ လားေၾကာင္း မေကာင္းမွဳ႕ေတြ ရွိခဲ့ရင္ေတာင္မွ ေျပေလ်ွာ့ရေအာင္ ၊ ကုသုိလ္ေတြတုိးပြားျပီး မေကာင္းေဘးမ်ား ေရွာင္ရွားရေအာင္ အနေႏာၱ အနႏၱငါးပါး၊ ခင္ပြန္းၾကီးဆယ္ပါးတုိ႕ကုိ ဒီလုိဝါကြ်တ္ခ်ိန္ခါမွာ ကန္ေတာ့ၾကပါစုိ႕လုိ႕တုိက္တြန္းလုိက္ခ်င္တာပါ ။ 
           ဒီလုိ သက္ရြယ္ၾကီးမား မိဘ ဘုိးဘြား ဆရာသမားေတြကုိ ကန္ေတာ့ျခင္းဟာ မိမိအတြက္ ကုသုိလ္ေတြ တုိးသလုိ ေဘးဆုိး ကုိလဲ လုံေစ ၊ အပါယ္ေဘးကုိလဲအထုိက္အေလ်ွာက္ တားဆီးေပးနုိင္တာပါပဲ ၊ဒါေၾကာင့္ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား အားလုံးကုိ ေဘးရန္ကင္းကြာ ကုိယ္စိတ္နွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ ၊ စုိးရိမ္ပူေဆြး ငိုေၾကြးျခင္းေဘးက လြန္ေျမာက္နုိင္ပါေစ ဟု ဝါကြ်တ္ဆုမြန္ျပဳရင္း   ငရဲ တံခါး  ပိတ္ပါစုိ႕လုိ႕  ဆႏၵျပဳလုိက္ရပါေတာ့တယ္ ။
                                                          အရွင္နႏၵဝံသ(ရမည္းသင္း) ၊ ေဇယ်သုခဓမၼရိပ္သာ ၊ အမာရီလုိျမဳိ႕ ၊ တက္ကစက္ျပည္နယ္ ၊ အေမရိကန္ နုိင္ငံ
         

Thursday, October 6, 2011

ကြက္လပ္ေလးေတြ ျဖည့္ေစခ်င္

                                              

                 လုိလုိ…ခ်ည္းသာ….ဘ၀မွာ   
    ဦေနာ ေလာေကာ ၊ အတိေတၳာ .... စေသာ ဘုရားေဟာ ေဒသနာ ကုိ ၾကားနာ မွတ္သားမိဖူးသည္မွာ ၾကာပါပီ....ဘာကုိ ဘယ္လုိ အတိအက် ဆုိလုိသည္ကုိေတာ့ စာေရးသူ တကယ္ပင္ ညာဏ္မမွီခဲ့ပါေခ်... ေလာကၾကီးအတြင္း မွီတင္းေနၾကတဲ့ သူသူငါငါ သတၱ၀ါေတြဟာ တဏွာ အလုိလုိက္တဏွာ အၾကိဳက္ေဆာင္ရင္း အမုိက္ေမွာင္မွာ လမ္းေလ်ွာက္ ေနၾကေလ သမ်ွေတာ့ ေလာကၾကီးသည္ လုိ လုိ လုိ လုိ နဲ႕လုိေနမည့္ ေလာကၾကီး ျဖစ္ပါကလား လုိ႕ ေတာ့ ဆရာေတာ္ေတြ ဆုံးမမႈကုိ နာယူခဲ့ရ ဘူးပါတယ္။ တစ္စ တစ္စ နဲ႕ ဘ၀သည္လည္း ပ်ိဳရာမွသည္ အုိျခင္းဆီသုိ႕ ..ႏုရာမွ သည္ ရင့္ေရာ္ျခင္း ဆီသုိ႕ ေျပာင္းလုိ႕ လာေနခဲ့တာကုိ သတိျပဳမိခ်ိန္မွာေတာ့ စာေရးသူ ဘ၀မွာ လုိေနေသာ အရာ ေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ခဲ့ပါျပီ ။ ခ်မ္းသာဖုိ႕လဲ လုိသလုိ က်န္းမာဖုိ႕လဲ လုိေနျပန္တယ္၊ထုိ႕အျပင္ ပညာတတ္ဖုိ႕ သုတျပည့္စုံဖုိ႕ ဒါန ျပဳႏိုင္ဖုိ႕ သီလ ေစာင့္နုိင္ဖုိ႕ ဘာ၀နာပြားနုိင္ဖုိ႕ စသည္ျဖင့္ အားလုံး လုိေနေသးတာကုိသိခဲ့ နားလည္ခဲ့ပါျပီ...ဒီလုိ လုိလုိ လုိလုိနဲ႕ပဲ ဘာမွ မျပည့္စုံ ရေသးခင္ ေသပြဲ၀င္နုိင္တာကုိလဲ၊ စိတ္ထဲေတြးထင္၊ သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါပီ...။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀မွာ သိသလုိလုိ တတ္သလုိလုိေတြလဲ မနည္းလွေခ်။ ထုိ႕အတူပင္ ရွိသလုိလုိ မရွိသလုိလုိ ေတြလဲ အပုံအပင္...ေတြ႕ဖူးသလုိလုိ မေတြ႕ဖူးသလုိလုိ ေတြလဲ အမ်ားသား...တကယ့္ကုိ အလုိခ်ည္းသာ.....လမ္းေပၚတြြင္ လူတစ္ေယာက္ ေတြ႕သည္အခါမွာလဲ ေတြ႕ဖူးသလုိလုိ ခင္ဖူးသလုိလုိ... အြန္လုိင္းေပၚတြင္ “ဟုိင္း” လုိ႕ နွဳတ္ဆက္လာသည့္အခါမွာလဲ ခင္ဖူးသလုိလုိ ... သိဖူးသလုိလုိ .. ဘယ္အရာမွာမဆုိ ဘာကုိ ျဖစ္ျဖစ္ တိတိပပ သိလွသည္မွာ တခုမွ မရွိလွ ...လုိလုိနဲ႕ပင္ ဘ၀သည္ တ၀က္ဟူေသာ သက္တန္းကုိပင္ ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ ေရာလုိ႕ စဥ္းစားမိတဲ့အခါ ရင္ထဲမွာ နာက်င္လာသလုိလုိပင္...
လုိေနသည္မွာ မျပည့္လုိ႕လား 
            ဒီလုိဆုိရင္ လုိေနသည္မွာ မျပည့္ေသးတဲ့ သေဘာလုိ႕ ေျပာရေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္..ဟုတ္တယ္ေလ၊ ျပည့္ေနမွေတာ့ ဘယ္လုိေတာ့ပါ့မလဲ ..မျပည့္ေသးလုိ႕သာ လုိေနတာေပါ့.... ကုသုိလ္ ပညာ ဥစၥာဘယ္ဟာမွ လုိေနတာ မေကာင္းဟု ခံစားမိတယ္ ... ပညာလုိေတာ့ ဥစၥာရွာရတာ မလြယ္ကူလွ... ဥစၥာမခ်မ္းသာျပန္ေတာ့လည္း သမုဒၵရာ ၀မ္းတထြာအတြက္ ေန႕ထြက္ေန၀င္ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ေနရတာနဲ႕ပဲ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈဘက္မွာ အားနည္းေနတတ္ ျပန္တယ္လုိ႕ခံစား နားလည္မိတယ္ ... ဒီေတာ့ တခုခုလုိေနတာနဲ႕ က်န္တဲ့ အရာေတြအထိလုိက္ျပီး အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ရွိေနတတ္တာကုိလဲ ေတြးမိျပန္ေရာ.. 
     လုိေနတာဟာကြက္လပ္လား 
ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀တုန္းက ေက်ာင္းမွာ စာသင္ရတဲ့အခါ ကြက္လပ္ေလးေတြ ျဖည့္ခဲ့ရတာ မွတ္မိေနပါေသးတယ္ ၊ဆရာေပးထားတဲ့ စာပုိဒ္ထဲမွာ လုိေနတဲ့စာေတြ၊ ဂဏန္းေတြ ရွာေဖြျဖည့္ေရး ခဲ့ရတယ္ေလ၊ ဆရာမက ကြက္လပ္ျဖည့္ၾကရေအာင္ လုိ႕ေျပာတဲ့အခါ လုိေနတာကုိ ရွာေဖြျဖည့္ခုိင္းတာလုိ႕ ကေလးသဘာ၀နဲ႕ နားလည္ျပီး သင္ဖူးသမ်ွ က်က္ထားသမ်ွေတြကုိ အထပ္ထပ္ ရြတ္ဖတ္ရင္း လုိေနတဲ့ စာေတြ ဂဏန္းေတြျဖည့္ေရးခဲ့ရတယ္.. စာတပုိဒ္မွာ ကြက္လပ္ေတြ မ်ားလာတာနဲ႕အမွ် စဥ္းစားရက်ပ္ပီး ဟုိဟာလုိလုိ ဒီဟာလုိလုိနဲ႕အလြဲကုိပင္ အမွန္ထင္ျဖည့္မိတာ အမွန္ကုိပင္ အမွားထင္လုိ႕ ျပင္.ဖ်က္.စြက္ ခဲ့မိတာေတြကုိ ယေန႕အထိတုိင္ မေမ့နုိင္ေသး ပါဘူး .. 
                         ဒါေပမဲ့ စာတပုဒ္မွာ ရွိသင့္တာ မရွိပဲ ပါသင့္တာ မပါပဲ ေပ်ာက္ေနတာ ေဖ်ာက္ထားတာေလး ေတြက စာတစ္ေၾကာင္းလုံးကုိ အဓိပၸါယ္မဲ့ေစတယ္ ဆုိတာကုိေတာ့ မေတြးမိခဲ့ဘူးေပါ့ . လုိေနတဲ့ အရာရာမ်ားမွေတာ့ ဒီစာပုိဒ္ဟာ ျပည့္စုံမွဳ႕ မရွိနုိင္ေတာ့သလုိ ဖတ္သူ ေလ့လာသူ အဓိပၸါယ္မွန္ကုိ မရနုိင္ေတာ့လုိ႕ စာေကာင္းေပမြန္ ျဖစ္မလာနုိင္ေတာ့သသို တန္ဖုိးရွိတဲ့ စာေပ ျဖစ္မလာနုိင္ ေတာ့ဘူး ဆုိတာကုိေတာ့ေနာက္မွေတြးသိခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ 
ကြက္လပ္မ်ားတဲ့ ဘ၀...
                 အဓိပၸါယ္မလွ လူ႕ဘ၀မွာ လူရယ္ လုိ႕ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ရွိသင့္ရွိထုိက္တဲ့ ကုသုိလ္၊ ပညာ ၊ဥစၥာ ေတာ့ ရွိသင့္တယ္ ၊ ထုိ႕အတူ အသက္အရြယ္အလုိက္ ျပည့္စုံထားသင့္တဲ့ အရာမ်ားလဲ ရွိေနတယ္ေလ.. ဒါေတြကုိ ရွိေအာင္ ျပည့္စုံေအာင္ မၾကဳိးစားခဲ့ဘူးဆုိရင္ ဟုိဟာလုိလုိ ဒီဟာလုိလုိနဲ႕ မျပည့္စုံေတာ့ပဲ ကြက္လပ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာမွာ မလြဲပါဘူး.. ကြက္လပ္ေတြ ျဖစ္ေပၚျပီဆုိကတည္းက ဒီကြက္လပ္ေတြကုိ ျဖည့္ဖုိ႕ ၾကဳိးစားရတဲ့ အလုပ္တခု ပုိလာေတာ့မွာျဖစ္သလုိ နဂုိထက္ နွစ္ဆတက္ျပီး လုပ္ရကုိင္ရ ရွာေဖြရလုိ႕ ပင္ပန္းရပါေတာ့မယ္ .. ဒီေတာ့လဲဘ၀ရဲ႕ ခ်မ္းသာဆုိတာ ဘာမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ရပဲနဲ႕ အဓိပၸါယ္မလွတဲ့ ဘ၀ပုိင္ရွင္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာေတာ့တာေပါ့.. ဒီလုိဆုိရင္ မိမိ ဘ၀ကေရာ အဓိပၸါယ္ ဘယ္မ်ွ ျပည့္၀ ေနပါပီလဲဟု ပုစာၦထုတ္မိျပန္ ေတာ့ ရင္ထဲမွာအေျဖမရွိ တဲ့ ပေဟဠိသဖြယ္ပင္ ျဖစ္ေနျပန္ပါေတာ့တယ္။
ကြက္လပ္မ်ားကုိျဖည့္ေစသူ 
                      ကုိယ့္ဘ၀မွာ ကုိယ္ဘာလုိေနတယ္ဆုိတာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္မွာေတာ့ သိဖုိ႕ခဲယဥ္းပါတယ္။ သူမ်ားမ်က္ေခ်းသာျမင္ရျပီး ကုိယ့္မ်က္ေခ်း ကိုယ္မျမင္ရသလုိပဲေပါ့.. ဒီေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ ကုိပင္ ဆရာတင္ရေတာ့တယ္၊ မွန္ၾကည့္သည့္အခါ ကုိယ့္မ်က္နွာရဲ႕ သြင္ျပင္ကုိ အမွန္အတုိင္း သိရနုိင္သလုိ ပတ္၀န္းက်င္ရွိ လူေနမွဳ႕ဘ၀ေတြနဲ႕ကုိ္ယ့္ဘ၀ရဲ႕အေျခေနကုိ နွဳိင္းယွဥ္ၾကည့္သည့္အခါမွာ လုိေနတာေတြ သိရွိလာရပါတယ္ ..ဒီလုိဆုိရင္ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ မိမိအတြက္ေတာ့ ကြက္လပ္မ်ားကုိ ျဖည့္ေစသူ လုိ႕ခံယူမိပါတယ္။ ထုိ႕အျပင္ မိမိအေပၚတြင္ ငယ္စဥ္ကစျပီး တတ္အပ္ပညာမ်ားကုိ သင္ၾကားေပးခဲ့ၾကေသာ ဆရာသခင္ ေက်းဇူးရွင္ေတြဟာ မိမိရဲ႕ ဟာကြက္ေပ်ာ့ကြက္ လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ သိရွိလမ္းညႊန္ ေပးေနၾကေပရာ ဒီဆရာေတြ ပင္လွ်င္လဲ ဘ၀ရဲ႕ ကြက္လပ္မ်ားကုိ ျဖည့္ေစသူေတြလုိ႕ နားလည္မိပါတယ္ .. 
                       ဒီအေတြးနဲ႕ အတူ ကပ္ပါလာတာ ကေတာ့ ဒီဆရာေတြ ဒီပတ္၀န္းက်င္ေတြဟာ ကုိယ့္ဘ၀ရဲ႕ ဟာကြက္ေပ်ာ့ကြက္ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ ျပဳေစ လုပ္ေစ ျဖည့္ေစတဲ့အတြက္ ဘ၀ကုိ အဓိပၸါယ္ ျဖည့္ေပးေနသူေတြလုိ႕ပါပဲ။
ကြက္လပ္မ်ားကုိ ျဖည့္ရသူ 
             လုိေနမွဳ႕သည္ မျပည့္စုံလုိ႕..မျပည့္စုံျခင္းသည္ ကြက္လပ္..ထုိကြက္လပ္သည္ ဘ၀ကုိ အဓိပၸါယ္မဲ့ေစ နုိင္တယ္ဆုိတာကုိ နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္. ထုိသုိ႕ နားလည္ သေဘာေပါက္မႈ နဲ႕အတူ ကုိယ့္ဘ၀ရဲ႕လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ ျပည့္ေအာင္ ျဖည့္ဆီး အားထုတ္ျပီး အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ဘ၀ကုိ ရခ်င္မိတာပါပဲ။ ခ်မ္းသာဖုိ႕ လုိေနတဲ့ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ ဒါနအမွဳ႕ေတြ အားထုတ္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ ၎၊ က်န္းမာဖုိ႕လုိေနတဲ့ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ သီလေတြ ေစာင့္စည္းျခင္းျဖင့္၎၊ အမ်ားနည္းတူ တင့္တယ္တဲ့ ဘ၀ ျမင့္ျမတ္သာယာလွပတဲ့ ဘ၀ကုိ ရဖုိ႕လုိေနတဲ့ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ ဘာ၀နာေတြ ပြားျခင္းျဖည့္၎ ျဖည့္သင့္ ျဖည့္ထုိက္တယ္လုိ႕ေတြးမိလာတယ္..ဒီလုိ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာကုသုိလ္ေတြကုိ ျဖည့္ဆည္း အားထုတ္မယ္ ဆုိရင္ လုိေနတဲ့ ကြက္လပ္ေတြ ျပည့္လာျပီး ျပည့္စုံလာေတာ့မွာ လုိ႕လဲ ေတြးမိျပန္တယ္ .. ဒီလုိဆုိရင္ အဓိပၸါယ္ျပည့္တဲ့ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ဘ၀ကုိ ေသခ်ာေပါက္ ရနုိင္မယ္လုိ႕ေတြးျပီး ခုေတာ့ လုိေနတာေတြ ျဖည့္ေနမိပါပီ.. ကြက္လပ္ မ်ားတဲ့ ဘ၀ကုိလဲ ရြံမုန္းမိပါပီ..လုိေနတဲ့မျပည့္စုံတဲ့ ဘ၀နဲ႕ အဓိပၸါယ္မဲ့တဲ့ ဘ၀ကုိ မရခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ ဒီလုိမရခ်င္ရင္ေတာ့ ကြက္လပ္မ်ားကုိ ျပည့္ေအာင္ ျဖည့္နုိင္သမ်ွ မွန္မွန္ ျဖည့္ရ ေတာ့မွာေပါ့။ လုိေနတဲ့အဲဒီ ကြက္လပ္ ကုိ ရမ္းျဖည့္လုိ႕ေတာ့ မသင့္ဘူးထင္ပါတယ္... ငယ္စဥ္က ကြက္လပ္ အျဖည့္မွားလုိ႕ ဆရာမအရုိက္ခံရ အမွတ္ေလ်ွာ့ခံသလုိ ဘ၀ကြက္လပ္ေတြကုိ မွားျဖည့္မိရင္ေတာ့လဲ ေလာကဓံရဲ႕ အထုအေထာင္း အရုိက္အနွက္ ခံရအုံးမွာပဲ လုိ႕လဲ တဆက္တည္း ေတြးမိလုိက္တယ္။ အဲဒီကြက္လပ္ေတြကုိ ျဖည့္ရမွာကလည္း ကာယကံရွင္ မိမိကုိယ္တုိင္ပဲလုိ႕ နားလည္လုိက္ပါေတာ့တယ္ ... အဲဒီ အေတြးနဲ႕ အတူ လက္က်န္အခ်ိန္ေတြမွာ အဓိပၸါယ္ျပည့္တဲ့ဘ၀ကုိ ရရွိပုိင္ဆုိင္ရေအာင္ ဘ၀မွာလုိေနခဲ့တဲ့ ကြက္လပ္ေလးေတြကုိ ၾကဳိးစား ျဖည့္ဆည္း ေနေတာ့မယ္ လုိ႕သာ ေအာက္ေမ့လုိက္ မိသလုိ စာဖတ္သူ ဓမၼမိတ္ေဆြကုိလည္း အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ဘ၀ေလးေတြ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ ရနုိင္ရေအာင္ ကုိယ့္မွာ လုိေနတဲ့ ကြက္လပ္ေလးေတြကုိ၊ကုိယ္စီကုိယ္ငွ၊ျဖည့္ဆည္းလုိက္ၾကပါစုိ႔လုိ႕၊တုိက္တြန္းလုိက္ရပါေတာ့တယ္။                 
                                                       ေဇယ်သုခ အရွင္နႏၵ၀ံသ (Amarillo, Texas, USA)

Wednesday, June 1, 2011

ဝါဆိုလျပည့္ ဓမၼစၾကာအခါေတာ္ေန႔

                                     ဝါဆုိလျမတ္ႏွင့္ ဝါကပ္သံဃာေတာ္

အု႔ံမႈိင္းငယ္တဲ့၊ နယ္ရွစ္ခြင္
ေငြစန္း အာသဠွီႏွင့္၊
ယွဥ္ကာမွီ ပုဏာျပည့္တယ္၊
ထြန္းသည့္ေဝဟင္။
နဘံမွာ ျပာမွိန္ခပါလုိ႔
ဝသႏၱာ ခါခ်ိန္စမွာမုိ႔
နာဂိန္ပ တာရာဆင္
အာကာခြင္က ပဇၨဳန္ဖ်န္း။
ပဥၥင္းေတာ္ခံ
မယြင္းေနာ္ အခါတန္ေပါ့
မဟာဒါန္ အဌဂၤငယ္ႏွင့္
ဘဂဝါ အရဟံ ရင္ျပင္ဝမွာလ
တင္သရန္ မာလာကံုးၾကတယ္
ပုန္းညက္ေငြပန္း။

ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၇၃ခုႏွစ္ ခရစ္ႏွစ္၂၀၁၁ခုႏွစ္ ယခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ ၁၅-ရက္ေန႔တြင္ ဝါဆုိလျပည့္ ပါေတာ့မည္။ ျမန္မာျပကၠဒိန္အရ ေလးႏွစ္တုိင္း ဝါတစ္ခါ ထပ္သျဖင့္ ပထမဝါဆုိ၊ ဒုတိယဝါဆုိဟု ခြဲျခားထားရသည္။ သုိ႔တုိင္ ဝါထပ္ႏွစ္တုိင္း ဒုတိဝါဆုိကုိသာ ဝါဆုိလျပည့္ေန႔ဟု သတ္မွတ္ၾကသျဖင့္ (ပထမ ဒုတိယ ခြဲမေနဘဲ) ဝါဆုိလျပည့္ဟုသာ ႐ုိး႐ုိး ပင္သတ္မွတ္ၾကသည္။
ဝါဆုိလသည္ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတုိင္း မုိးသားတုိ႔ျဖင့္ အုပ္ဆုိင္းေသာ အခ်ိန္သမယ ျဖစ္သည္။ အာသဠွီနကၡတ္ႏွင့္ ယွဥ္ေသာ ၿဂိဳလ္ခြင္ကာလ ျဖစ္သည္။ ဝႆႏၱ မုိးေလးလတုိ႔၏ ဥတုအစ ျဖစ္သည္။ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး မုိးခ်ဳန္းသံတုိ႔ျဖင့္ တဂ်ိန္းဂ်ိန္း ျမည္သံေပးေသာ အခါသမယ ျဖစ္သည္။ ရဟန္းခံ ရွင္ျပဳေသာ ကာလ ျဖစ္သည္။ အျဖဴေရာင္ ပုန္းညက္ပန္းတုိ႔ ပြင့္လန္းရာ ရာသီဦး ျဖစ္သည္။

ျမန္မာဆယ့္ႏွစ္လ ရာသီပြဲေတာ္တြင္ ဝါဆုိလ၏ အဓိပၸါယ္မွာ “ရဟန္းသံဃာေတာ္တုိ႔ မိမိ၏ ေက်ာင္းအရာမ္အတြင္း၌ ဝါတြင္းသံုးလပတ္လံုး အရပ္တစ္ပါးသုိ႔ မေရႊ႕မေျပာင္းဘဲ ေနထုိင္ သီတင္းသံုးျခင္းကုိ ရည္စူး၍ ဝါဆုိလ ေခၚသည္” ဟု ဖြင့္ဆုိသည္။ ဝါဆုိလတြင္ ရွင္၊ ရဟန္း ပဥၥင္းခံသည့္လဟုလည္း သတ္မွတ္ၾကသည္။ အေၾကာင္းကား ဝါတြင္းသံုးလအတြင္း ညအိပ္ ခရီးသြားလာခြင့္ မရွိသျဖင့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား အစုံအလင္ရွိၾကသည္။ ထုိေၾကာင့္ ရွင္၊ ရဟန္း ခံရန္၊ ျပဳရန္ အတင့္ေတာ္ဆံုးလဟု ဆုိသင့္ေပသည္။

ဗုဒၶဘာသာဝင္ျဖစ္ၾကသည့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔သည္ ဝါဆုိလျပည့္ႏွင့္ သက္ဆုိင္သည့္ ဗုဒၶဝင္ အခ်က္အလက္ မ်ားကုိ သိရွိထားၾကသည္။ က်က္မွတ္ထားၾကသည္။ “သေႏၶ၊ ေတာထြက္၊ ဓမၼစက္၊ ေဟာျမြက္သံခ်ဳိ လဝါဆုိ” ဟူ၍ ႏႈတ္တက္ေနၾကသည္။ ဗုဒၶရွင္ဘုရား ပဋိသေႏၶ တည္ေတာ္မူျခင္း၊ ထြက္ေတာ္မူ နန္းက ခြါျခင္း၊ တရားဦးဓမၼစၾကာ ေဟာၾကားျခင္းတုိ႔သည္ တုိက္ဆုိင္စြာ ဝါဆုိလျပည့္ေန႔ခ်ည္း ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ထုိေၾကာင့္လည္း ဗုဒၶဘာသာ တုိင္းျပည္မွန္သမွ် ဝါဆုိလျပည့္ကုိ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ တစ္ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ေပသည္။



                                                 ဓမၼစၾကာတရားဦးေဟာၾကားေနပံု
ဝါဆုိလျမတ္
ဝါဆုိလျပည့္ေန႔ကုိ ဓမၼစၾကာ အခါေတာ္ေန႔ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္မ်ား ဝါကပ္သည့္ေန႔ အျဖစ္လည္းေကာင္း လူသိမ်ားၾကသည္။

တကယ္တမ္း စီစစ္ၾကည့္ပါမူ အထက္ပါ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ႏႈတ္တက္ေနေသာ ကဗ်ာလကၤာအတုိင္း ဗုဒၶရွင္ေတာ္ဘုရား မယ္ေတာ္မဟာမာယာေဒဝီ ဝမ္းၾကာတုိက္သုိ႔ ပဋိသေႏၶ ယူေတာ္မူသည့္ေန႔၊ နိမိတ္ႀကီးေလးပါးကုိ ျမင္ေတာ္မူ၍ ေတာထြက္ေတာ္မူသည့္ေန႔၊ ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိကာ တရားဦး ဓမၼစၾကာ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာေန႔တုိ႔သည္ ဝါဆုိလျပည့္ေန႔တြင္ ျဖစ္ၾကပါသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း တရားဦး ဓမၼစၾကာ ေဟာၾကားေသာေန႔ကုိသာ အဖ်ားဆြတ္ ယူလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ လူအျဖစ္သုိ႔ မေရာက္ရွိဘဲ၊ ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ မရရွိဘဲႏွင့္ ဓမၼစၾကာ တရားေတာ္ကုိ ေဟာေတာ္မမူႏုိင္။ ထုိေၾကာင့္လည္း ဝါဆုိလျပည့္ေန႔ကုိ ဓမၼစၾကာ အခါေတာ္ေန႔အျဖစ္ (ရလာဒ္ကုိၾကည့္) သတ္မွတ္ျခင္းသည္ သင့္ေတာ္ေသာ သတ္မွတ္ခ်က္ဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။

ပထမဦးဆံုး ဓမၼစၾကာ (ဓမၼစကၠပဝတၱနသုတ္) တရားေတာ္ကုိ ပဥၥဝဂၢီ ၅-ဦးတုိ႔အား ေဟာၾကားျခင္း သည္လည္းေကာင္း၊ တရားေတာ္၏ အႏွစ္ခ်ဳပ္ျဖစ္ေသာ အစြန္း ၂-ပါးလြတ္ အလယ္အလတ္လမ္း က်င့္စဥ္ကုိလည္းေကာင္း ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိင္း သိရွိၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဤတရားဦးမွ ခႏၶာ ၅-ပါးအေၾကာင္းႏွင့္ သစၥာ ၄-ပါးတုိ႔အေၾကာင္းကုိ လူသားတုိ႔အား ပထမဦးဆံုးအျဖစ္ ဗုဒၶေဂါတမ တစ္ပါးသည္သာ မိတ္ဆက္ေပးႏုိင္ခဲ့သည္ကုိကား လူသိနည္းလွပါသည္။ ဗုဒၶမွတပါး အျခား မည့္သည့္ဆရာကမွ ဤအဆန္တရားေတာ္ကုိ ေဟာၾကားျခင္း မရွိေသး။

ဒုတိယ တရားေတာ္ ျဖစ္ေသာ အနတၱလကၡဏသုတ္တြင္လည္း မိမိသည္ မရွိ၊ ငါ၊ သူတစ္ပါး၊ ေယာက်ၤား၊ မိန္းမ မရွိ၊ ခႏၶာ ၅-ငါးတုိ႔၏ အစုအဖြဲ႔မွ်သာဟု ရဲဝံ့စြာ ထုတ္ေဖာ္ခဲ့ျပန္သည္။ ငါ၊ ငါ ဟူ၍ လူသားတုိင္း လက္ခံထားသည့္ အခ်ိန္တြင္ “အနတၱ-ငါမရွိ”ဟု ထုတ္ေဖာ္ ေဟာၾကားခဲ့ျခင္းသည္ အဆန္တရားေတာ္ကုိ ေဟာၾကားျခင္းျဖစ္သကဲ့သုိ႔ လူအၾကိဳက္ကုိ မလုိက္၊ အမွန္တရားကုိသာ လက္ကုိင္ထား ေဟာၾကားသည့္ တရားေတာ္လည္း ျဖစ္သည္။ ထုိေၾကာင့္လည္း ဗုဒၶ၏ ပထမေျခလွမ္း ဤတရားေတာ္ ၂-ပုဒ္သည္ ေလာကႀကီး တစ္ခုလံုးကုိ ပြက္ေလာေစခဲ့သည္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔အတြက္ ပထမဦးဆံုး စတင္က်င့္သံုးရမည့္ ပထမေျခလွမ္း အေျခခံတရားေတာ္ တစ္ကြက္ဟုလည္း ဆုိႏုိင္ေသာ တရားေတာ္မ်ား ျဖစ္သည္။

ဝါကပ္ သံဃာေတာ္
သံဃာေတာ္တုိင္း (ဝါထပ္ပါက ဒုတိယ) ဝါဆုိလျပည့္ေန႔တြင္ ဝါကပ္ေတာ္မူၾကရပါသည္။ ဝါကပ္ျခင္းကုိ ဝါဆုိျခင္း၊ ဝါဝင္ျခင္းဟုလည္း ေခၚေဝၚၾကသည္။ ဝါကပ္ျခင္း အဓိပၸါယ္မွာ ဝါတြင္းသံုးလပတ္လံုး အေရးႀကီးေသာ ကိစၥရပ္ ငါးခုမွ အပ ေက်ာင္းတုိက္တစ္ခု၏ အရာမ္ (ဝင္း) အတြင္းတြင္သာ ညဥ္႔အိပ္ညဥ္႔ေန သီတင္းသံုး (ကပ္ေနရ) ျခင္းကုိ ဆုိလုိသည္။ ပါဠိေဝါဟာရ “ဝႆံ ဥေပမိ - ကၽြႏု္ပ္ ဝါကပ္ပါ၏ ” ဟု အဆုိရွိသျဖင့္ ဥပ-သဒၵါကုိ ဆည္းကပ္ျခင္း၊ ကပ္ျခင္းျဖင့္ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ထားသည္။

ဝါဆုိလျပည့္ေန႔တြင္ ဝါကပ္ရမည္၊ ဝါဆုိရမည္ဟု သာမန္ ဆုိလုိက္ေသာ္လည္း အမွန္ကား ဝါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္တြင္မွ ဝါကုိ စတင္ ကပ္ရ၊ ဝင္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဝါဆုိလျပည့္ေန႔သည္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ ျဖစ္သည့္အားေလွ်ာ္စြာ မိမိ အမွန္တကယ္ သီတင္းသံုးရမည့္ ေက်ာင္း (သုိ႔မဟုတ္) ေက်ာင္းတုိက္အတြင္း အသင့္ရွိေနရမည္ကုိ ရည္ရြယ္ကာ ဝါဆုိလျပည့္ေန႔တြင္ ဝါကပ္မည္ဟု သာမန္ ဆုိလုိက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔တြင္ ပဝါရဏာျပဳရမည္ကုိ ေနာက္ျပန္ တြက္ခ်က္ျခင္းအားျဖင့္ ဝါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္တြင္ ဝါကပ္မွသာလွ်င္ သံုးလအတိ ျပည့္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ ပါဠိအလုိ “ေတ မာသံ - သုံးလ” ဟု လာရွိသည္။

ရဟန္း သံဃာေတာ္တုိင္း ဝါမကပ္ မေနရ၊ ကပ္ကုိ ကပ္ရမည္ဟု ပညတ္ခ်က္ရွိသည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႔၊ ရွဥ့္မ်ားကုိ အစာေကၽြးရာ ကလႏၵကနိဝါပ ဥယ်ာဥ္၊ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းတြင္ သီတင္းသံုးစဥ္ သံဃာေတာ္မ်ားအား မုိးတြင္းသံုးလ ဝါကပ္ၾကရန္ ပညတ္ခ်က္ ထားေတာ္မူသည္။ ပညတ္ေတာ္မူရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကား ဤသုိ႔တည္း။

ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာျပဳ အဓိဌာန္ျဖစ္ေသာ “မာ ဧကေန ေဒြ- လမ္းတစ္ေၾကာင္းတည္း ႏွစ္ပါးမသြားပါႏွင့္ ” အလုိေတာ္အရ သာသနာျပဳခရီး ၾကြခ်ီၾကသည္။ ေန႔မေရြး၊ ညမနား၊ ေနမုိးကုိ အန္တု၊ ေဆာင္းကုိ မမႈ သာသနာျပဳ စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ အရပ္အရပ္ အရြာအရြာသုိ႔ လွည့္လည္ကာ အသိအျမင္ မပြင့္လင္းေသးေသာ သူတုိ႔အား ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ား ျပန္႔ပြါးေအာင္ ေျပာဆုိဆံုးမ သြန္သင္ၾကသည္။ သုိ႔ျဖင့္ ရာသီမေရြး ခရီးထြက္ၾကသည္။ ေႏြရာသီ၊ ေဆာင္းရာသီတုိ႔တြင္ ခရီးထြက္သည့္အခါ ကိစၥမရွိ။ လမ္းခရီးမ်ား ေျခာက္ေသြ႔ေနသျဖင့္ ခရီးထြင္သည္။ ၾကြလိုသည့္ လမ္းခရီးကုိ အလြယ္တကူႏွင့္ အျမန္ေရာက္ႏုိင္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မိုးတြင္းကာလတြင္ ခရီးထြက္သည့္အခါ ျပႆနာ ရွိႏုိင္သည္။ လမ္းခရီးတြင္ ရြံႏြံဗြက္အုိင္တုိ႔ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနမည္။ ေခ်ာင္းျမစ္အင္းအုိင္တုိ႔တြင္ ေရျဖင့္ ျပည့္လွ်ံေနမည္။ ထုိအခါ ေကြ႔ရ ပတ္ရမွ သြားႏုိင္သကဲ့သုိ႔၊ ေျမဖုိ႔ထားေသာ လယ္ကန္သင္းကုိ လမ္းအျဖင့္ အသံုးျပဳကာ သြားရမည္လည္း ရွိႏုိင္ေပသည္။ လယ္ယာလုပ္သည့္ကာလ ျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ လယ္သမားမ်ားက သူတုိ႔ ဖုိ႔ထားသည့္ ကန္သင္းကုိ ျဖတ္သန္းသြားလာေနသည္မွာ ၾကိဳက္မည္မဟုတ္။ ဘာသာျခား လယ္သမားဆုိ ပုိပင္ ဆုိးမည္။

ထုိေၾကာင့္ ခရီးသြားသည့္ရဟန္းကုိ ျမင္တုိင္း ကဲ့ရဲ့ျပစ္တင္ၾကသည္။ “သာကီဝင္ႏြယ္ျဖစ္တဲ့ ရဟန္းေတြမ်ား ေႏြမုိးေဆာင္း မေရွာင္ ခရီးသြားေနၾကတာပဲ။ စိမ္းလန္းတဲ့ ေကာက္ေတြကုိ ဖ်က္စီးပစ္ၾကလုိက္တာ၊ ပုိးမႊားေတြကုိ ျဖတ္နင္းသတ္လုိက္ၾကတာ။ စြတ္စုိတဲ့ကာလမွာေတာင္ တစ္ေနရာထဲ ေနဖုိ႔ မၾကိဳးစားၾကခ်င္ဘူး။ ေက်းငွက္သာရကာေတြေတာင္ မုိးတြင္းကာလေရာက္ရင္ အသုိက္အျမံဳ အက်အန ေဆာက္ၿပီး ေနၾကေသးတာပဲ။ ဒီရဟန္းေတြက ခရီးထြက္ဖုိ႔ပဲ စိတ္ကူးေနၾကတာ” အစရွိသည့္ စကားတုိ႔ျဖင့္ ကဲ့ရဲ့ၾကသည္။ အျပစ္တင္ ၾကသည္။ ေဝဖန္ၾကသည္။

ဤအမနာပ စကားသံတုိ႔သည္ ဗုဒၶဘုရားထံ တုိက္႐ုိက္ေရာက္လာသည့္အခါ အမ်ား၏ အၾကည္ညိဳခံ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ သာသနာျပဳလမ္း ေျဖာင့္တန္းေရးအတြက္ ဝါကပ္ၾကရန္ ပညတ္ခ်က္ ထားေတာ္မူရသည္။ ပညတ္ခ်က္အေပၚတြင္ အက်ဳိးခံစားခြင့္လည္း ဗုဒၶက ဖြင့္ေပးထားသည္။ ကထိန္သကၤန္း ဆက္ကပ္သည့္ အလွဴရွင္ေပၚလာသည့္အခါ ဝါတြင္းသံုးလအတြင္း ဝါမက်ိဳးေသာ (ေက်ာင္းျပင္ပသုိ႔ မထြက္ဘဲ ထိန္းႏုိင္ေသာ) ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ ကထိန္အနိသင္ ၅-မ်ဳိး ခံစားခြင့္ရၾကသည္။

ျမန္မာျပကၠဒိန္အရ ေလးႏွစ္ေရာက္တုိင္း ပထမဝါဆုိ ဒုတိယဝါဆုိ ဟူ၍ ခြဲျခားထားေသာ္လည္း သံဃာေတာ္မ်ား၏ ပထမဝါဆုိ ဒုတိယဝါဆုိမွာ ျပကၠဒိန္အလုိ မဟုတ္ပါ။ ဝါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္ေန႔တြင္ ဝါဆုိ ဝါဝင္ ဝါကပ္ေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ ပုရိမ-ဝါဆုိ ပုရိမ-ဝါဝင္ ပုရိမ-ဝါကပ္ (အရပ္သုံးစကား- ပထမ-ဝါဆုိ၊ ပထမ-ဝါဝင္၊ ပထမ-ဝါကပ္) ဟူ၍ ေခၚၿပီး၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဝါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္တြင္မွ ဝါဆုိ ဝါဝင္္ ဝါကပ္ႏုိင္ေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ပစၦိမ-ဝါဆုိ ပစၦိမ-ဝါဝင္၊ ပစၦိမဝါကပ္ (အရပ္သံုးစကား- ဒုတိယ-ဝါဆုိ၊ ဒုတိယ-ဝါဝင္၊ ဒုတိယ-ဝါကပ္) ဟူ၍ သတ္မွတ္သည္။

ဝါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္ေန႔တြင္ ဝါဆုိ ဝါဝင္ ဝါကပ္ေသာ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔တြင္ သံုးလျပည့္၍ ဝါကြ်တ္သည္။ ပဝါရဏာျပဳ ရသည္။ ကထိန္အက်ဳိး ၅-မ်ဳိး ခံစားခြင့္ ရသည္။ ဝါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္ေန႔တြင္မွ ဝါဆုိ ဝါဝင္ ဝါကပ္ေသာ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔တြင္ သံုးလျပည့္၍ ဝါကြ်တ္သည္။ ပဝါရဏာျပဳ ရသည္။ ကထိန္အက်ဳိး ၅-မ်ဳိး ခံစားခြင့္ ဆံုး႐ႈံးသည္။


ဝါပန္ျခင္းႏွင့္ ဝါက်ိဳးျခင္း
ဝါဆုိဝါကပ္ထားတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ဝါတြင္းကာလမွာ တျခားေနရာအရပ္ေဒသသုိ႔ ညအိပ္ညေန ၾကြသြားလုိ႔ မရပါဘူး။ ေန႔လည္ေန႔ခင္း ေနာက္ေန႔ အာ႐ုဏ္မတက္မီ ေက်ာင္းကုိျပန္ေရာက္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ၾကြလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းကိစၥရွိလုိ႔ မျဖစ္မေန ၾကြေရာက္ရမယ့္ ကိစၥေပၚေပါက္လာပါက ဝါပန္ၿပီး ခုႏွစ္ရက္ ၾကြလုိ႔ရပါတယ္။ ခုႏွစ္ရက္ထက္ပုိၿပီး ၾကြလုိ႔မရပါဘူး။ ေက်ာ္လြန္ပါက အာပတ္သင့္ပါတယ္။ ဝါပန္တယ္ဆုိတာ ခုႏွစ္ရက္အတြင္း မိမိဝါဆုိဝါကပ္ျပဳထားသည့္ ေက်ာင္းကုိျပန္လည္ၾကြေရာက္ ပါမည့္အေၾကာင္း အဓိ႒ာန္ျပဳျခင္းကုိ ဝါပန္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဝါဆုိဝါကပ္ျပဳၿပီး ဝါမပန္ဘဲ ၾကြသြားခဲ့မိေသာ္ သုိ႔မဟုတ္ ခုႏွစ္ရက္ထက္ ေက်ာ္လြန္သြားခဲ့ေသာ္ ဝါက်ိဳးပါတယ္။


ဝါက်ိဳးျခင္းႏွင့္ ဝါအေရအတြက္ မရျခင္း

ဝါက်ိဳးတယ္ဆုိတာ ဝိနည္းဥပေဒ မလုိက္နာမိ၍ ဥပေဒ က်ိဳးပ်က္သြားျခင္းျဖစ္ၿပီး ဒုကၠဋ္အာပတ္သင့္ျခင္းကုိ ဆုိပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဝါက်ိဳးရင္ကုိပဲ ဝါမရဘူး ဒီက်ိဳးတဲ့ ဝါကုိ ဝါအေရအတြက္ထဲ ထည့္ေရလုိ႔မရဘူးလုိ႔ ထင္တတ္ပါတယ္။ ေရတြက္လုိ႔ရပါတယ္။ ဝါက်ိဳးပ်က္လုိ႔ အာပတ္သင့္ျခင္း၊ ကထိန္ခံခြင့္ မရျခင္းပဲ ရွိပါတယ္။ ဝါအေရအတြက္ေလ်ာ့ျခင္း မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဝါက်ိဳးပ်က္တုိင္းလည္း အာပတ္မသင့္ပါဘူး။ အႏၲရာယ္တစ္စုံတစ္ခု က်ေရာက္ျဖစ္ေပၚျခင္း သံဃာကြဲျခင္းေၾကာင့္ ဝါဆုိဝါကပ္ပ်က္ျခင္း ဝါက်ိဳးျခင္း ျဖစ္တဲ့အခါ ဒီဝါပ်က္ဝါက်ိဳးျခင္းေၾကာင့္ အာပတ္မသင့္ပါဘူး။
ဝါဆုိသကၤန္း
ဝါဆုိသကၤန္းဆုိၿပီး ကပ္လွဴေလ့ရွိတဲ့ သကၤန္းကုိ စာေပကေတာ့ ဝႆဝါသိကစီဝရလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ တုိက္႐ုိက္ျမန္မာျပန္ရင္ မုိးေရခံသကၤန္္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဝိသာခါ ဒါယိကာမႀကီးရဲ႕ ေတာင္းဆုိခ်က္ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဒီသကၤန္းလွဴဒါန္းမႈကုိ ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါတယ္။ ဒီသကၤန္းလွဴဒါန္းမႈမွာ တစ္ခ်ိဳ႕က ဝါမဆုိခင္ပဲ လွဴဒါန္းလုိ႔ ရတယ္လုိ႔ ထင္ၾကပါတယ္။ အဲလုိမဟုတ္ပါဘူး။ ဝါမဆုိခင္ေရာ ဝါဆုိေနတဲ့ ဝါတြင္းအခ်ိန္မွာေရာ ႀကိဳက္သေလာက္ ႀကိဳက္သလုိ လွဴဒါန္းႏုိင္ပါတယ္။ ကထိန္သကၤန္းနဲ႔ မတူတဲ့အခ်က္က ကထိန္သကၤန္းကေတာ့ ကာလသတ္မွတ္ခ်က္ ေက်ာင္းသတ္မွတ္ခ်က္စတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဝါဆုိသကၤန္းကေတာ့ အဲလုိသတ္မွတ္ခ်က္မရွိဘဲ ဝါမဆိုခင္ေရာ ဝါတြင္းမွာေရာ ႀကိဳက္သလုိ လွဴႏုိင္တဲ့အခ်က္ပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဝါမဆုိခင္မွာ လွဴၾကတာမ်ားပါတယ္။ အဲဒါမွ ဝါတြင္းမွာ ဒီသကၤန္းကုိ ဝတ္႐ုံၿပီး မုိးစိုတဲ့သကၤန္းကုိ အလဲအလွယ္ လုပ္ႏုိင္မွာျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ကအာ႐ုံျပဳၿပီး အခ်ိန္မေရြး လွဴဒါန္းႏုိင္ပါတယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဝါတြင္းသံုးလပတ္လံုး (ပုရိမ+ ပစၦိမႏွစ္မ်ဳိးလံုး) ဝါဆုိ ဝါဝင္ ဝါကပ္ထားေသာ သံဃာေတာ္မ်ားတုိ႔သည္ ကိစၥႀကီး ၅-ရပ္ ေပၚေပါက္လာပါက ဝါတြင္းကာလ ခရီးထြက္ခြင့္ ရပါေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဝါပန္ရမည္။ ၇-ရက္၊ ၇-ည မျပည့္မီ (၆-ရက္၊ ၆-ည) ကာလအတြင္း ဝါကပ္ထားသည့္ ေက်ာင္းကုိ အေရာက္ ျပန္လာရမည္ဟု အဓိဌာန္ျပဳ ရြတ္ဆုိရမည္။ ဤကာလအတြင္း မူလဝါဝင္ေက်ာင္းကုိ ျပန္မေရာက္ပါက ဝါက်ဳိးသည္ ဝါပ်က္သည္ဟု ေခၚဆုိသည္။ ဝါ-အေရအတြက္ က်ဳိးသြားသည္၊ ပ်က္သြားသည္ဟု မမွတ္ယူဘဲ၊ ကထိန္အနိသင္သာ မရရွိျခင္း ျဖစ္သည္။ ဝါက်ဳိး၊ ဝါပ်က္ေသာ္လည္း သိကၡာေတာ္ ၁-ဝါ၊ ၂-ဝါ ေရတြက္ႏုိင္ပါသည္။ ထုိေၾကာင့္ ဝါတြင္း၌ သံဃာေတာ္မ်ား ညအိပ္ ခရီးမထြက္ရဟု ပံုေသ တြက္မထားၾကပါရန္ႏွင့္ ဝါတြင္းကာလ ခရီးထြက္ေနေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိလည္း အျပစ္မျမင္ ၾကရန္ လုိအပ္လွေပသည္။


ေရွးေခတ္ ရဟန္းေတာ္မ်ား ခရီးထြက္ရသည္မွာ “သာသနာျပဳခရီး ၾကြခ်ီၾကေလာ့” ဟူေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားေတာ္ကုိ လုိက္နာေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ျပန္ေျပာင္း တင္ျပရမည္ ဆုိေသာ္-
ဝါဆုိလျပည့္ညတြင္ တရားဦးဓမၼစၾကာ နာၾကားျပီးသည့္ေနာက္ ပဥၥဝဂၢီငါးပါးအစုတြင္ အႀကီးဆံုးျဖစ္ေသာ ေကာ႑ညေထရ္ ေသာတာပန္ တည္သည္။ ဝါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၅-ရက္ေန႔တြင္ ဒုတိယ တရားေတာ္ျဖစ္သည့္ အနတၱလကၡဏသုတ္ေတာ္ကုိ နာၾကားၿပီးေနာက္ ပဥၥဝဂၢီငါးပါးလံုး ရဟႏၱာ ျဖစ္ၾကသည္။ ဘုရားအပါအဝင္ လူသား ၆-ဦး ရဟႏၱာ ျဖစ္ၾကသည္။ ယသေထရ္ အစရွိေသာ လူသား ၅၅-ဦး ရဟန္းဝတ္ၿပီးေနာက္ ရဟန္းတရား အားထုတ္သျဖင့္ မဂ္ဖုိလ္ေပါက္ ရဟႏၱာအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိျပန္သည္။ ထုိႏွစ္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ မတုိင္ခင္ ကာလအေတာအတြင္း လူသား ၆၁-ဦးတုိ႔ ရဟႏၱာျဖစ္ႏွင့္ေနၾကေပၿပီ။ ပါဠိအဆုိကား- ေတန ေခါ ပန သမေယန ဧကသဌိ ေလာေက အရဟေႏၱာ ေဟာႏၱိ- ထုိအခ်ိန္တြင္ ေလာကႀကီး၌ ၆၁-ပါးေသာ ရဟႏၱာမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။(မဟာဝါ ပါဠိေတာ္၊ မဟာခႏၶကဝဂ္)

ထုိသုိ႔ ရဟႏၱာ ေျခာက္က်ိပ္တစ္ပါး ေပၚထြန္းလာေသာအခါ တစ္ေနရာတည္းတြင္ စုေဝးမေနၾကဘဲ နယ္လွည့္ သာသနျပဳၾကရန္ ျမတ္ဗုဒၶက မိန္႔ၾကားသည္။ သုိ႔ျဖင့္ ေန႔မအား၊ ညမနား ရဟန္းေတာ္မ်ား ခရီးထြက္ကာ ျမတ္ဗုဒၶေဒသနာေတာ္ကို ျပန္႔ပြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
အရွင္အလကၤာ (ေခတၱ-အိႏၵိယ)

က်မ္းကုိး-
၁။ ဝိနယပိဋက၊ မဟာ၀ါ ပါဠိေတာ္၊ အဌကထာ၊ မဟာခႏၶကဝဂ္
၂။ သာသနာဝံသက်မ္း
၃။ ျမန္မာ ဆယ့္ႏွစ္လအေၾကာင္း၊ ေမာင္ထင္
၄။ http://lovecanfly24.blogspot.com/2009/07/blog-post_139.html
၅။ http://en.wikipedia.org/wiki/Vassa
လိုခ်င္သူမ်ားရွိပါက လိုက္လံရွာေဖြမေနရေစရန္ အေၾကာင္းအရာအားလံုးကို ေအာက္ေဖာ္ျပပါ စာမ်က္ႏွာမွ တိုက္႐ိုက္ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ဤပိုစ့္အားကူးယူခဲ့ေသာေနရာ http://www.dhammyutmon.com/2010/07/blog-post_23.html
                                                              အရွင္ဥကၠ႒(thuwunnaoscar)
                                                            သတိပ႒ာနဓမၼရိပ္သာ(မေလးရွား)

Thursday, April 21, 2011

ကဆုန္လျပည့္ဗုဒၶေန႔

လာမယ့္ ၅ လ ပိုင္း ၁၇ ရက္ ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ ကဆုန္လျပည့္ဗုဒၶေန႔(သို႔) Vesak Day ေၾကာင္းသမိုင္းအက်ဥ္းေလးကို ေရးသားလိုက္ရပါတယ္ ။

  မဟာလူသား ျမတ္ဗုဒၶ ,သစၥာတ၇ားကုိ လမ္းညႊန္ေဖာ္ထုတ္ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရား ရွင္ရဲ့ ေမြးေန႔ကုိ ေရာက္ပါျပီ၊ ခရစ္ေတာ္နဲ႔ လူထုေပါင္းစည္းတဲ့ေန႔ကုိ ခရစ္စမတ္တဲ့ ။ ဗုဒၶနဲ႔ လူထုေပါင္းစည္းတဲ့ေန႔ကုိ ဝီဆတ္ေဒး လုိ႔ေခၚပါတယ္။ နုိင္ငံတကာမွာ တနုိင္ငံနဲ႔ တနုိင္ငံ က်င္းပပုံေတြကလဲ မတူညီၾကပါဘူး။ ရုိးရာ ျပကၡဒိန္ကုိ လုိက္ျပီး ေန႔ရက္ေတြလဲြသလုိ အေခၚအေဝၚေတြလဲ လဲြေနတာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။

အိႏၵိယ၊ ဘဂၤလားေဒရွ္နဲ႔ နီေပါႏိုင္ငံေတြမွာ ဤလျပည့္ေန႔ကို ဝိဆာခ္ပူဇ(Visakah Puja)၊ ဗုဒၶ ပုရ္နိမာ(Buddha Purnima)၊ ဗုဒၶဇယႏၱိ(Buddha Jayanti)လို႔လဲ အသိမ်ားပါတယ္။ ထိုင္းႏုိင္ငံမွာက ေတာ့ ဝိဆာခဘုခ်( Visakha Bucha)၊ ဗီယက္နမ္မွာ ဖက္ဒန္း(Phật Đản)၊ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ဝိုင္းဆက္ (Waisak)၊ သီရိလကၤာမွာ ဝိဆက္(ေ၀့ဆက္)( Vesak (Wesak))၊ တရုတ္စကားေျပာတဲ့ မေလးရွားနဲ႔ တရုတ္မွာ ေဖာဒန္း(佛誕 (fó dàn))၊ တိဗက္မွာ စကဒဝ(Saga Dawa)လို႔ အသီးသီး ေခၚဆို အသံုးျပဳကာ ပြဲေတာ္မ်ားကို က်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။ လာအိုႏိုင္ငံမွာလဲ ဒီပဲြေတာ္နဲ႔ ထပ္တူျဖစ္တဲ့ ပြဲေတာ္ တစ္ခုရွိပါတယ္။ အဆိုပါ ပြဲေတာ္ကေတာ့ ဝိကဆက္ခ ေဘာကဆ(Vixakha Bouxa)လို႔ ေခၚပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာကေတာ့ ဒီအခ်ိန္က်င္းပတဲ့ ဒီပဲြေတာ္ကို ကဆုန္လျပည့္(Ka-sone-la-pyae)လို႔ အမည္တြင္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ျမန္မာျပကၡဒိန္ရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္လျဖစ္တဲ့ ကဆုန္လျပည့္လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။ သီရိလကၤာ၊ မေလးရွား၊ ျမန္မာ၊ ထိုင္း၊ စကၤာပူ၊ ဗီယက္နမ္နဲ႔ အင္ဒိုနီးရွား၊ ေဟာင္ေကာင္၊ ထိုင္ဝမ္တို႔မွာ ဒီဝိဆက္ပြဲေတာ္အခါသမယကို အမ်ားျပည္သူရုံးပိတ္ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။
အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ဓေလ့ထံုးစံမ်ားမွာ အသံုးျပဳတဲ့ မတူထူးျခားတဲ့ ျပကၡဒိန္ေတြရဲ႕ အလိုအရ ဝိဆက္ပြဲေတာ္ရက္ကို အတိအက် သတ္မွတ္ဖို႔ေတာ့ ခက္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာျပကၡဒိန္ကို လက္ခံ အသံုးျပဳတဲ့ ေထရ၀ါဒတိုင္းျပည္မ်ားမွာ ထံုးစံအားျဖင့္ ငါးလေျမာက္ သို႔မဟုတ္ ေျခာက္လေျမာက္ရဲ႕ လျပည့္ေန႔၊ ဥပုသ္ေန႔မွာ ပြဲေတာ္ရက္ က်ေရာက္ပါတယ္။ တရုတ္ႏိုင္ငံမွာေတာ့ တရုတ္ျပကၡဒိန္မွာ ပထမဆံုးလျပည့္က်တဲ့ ေလးလေျမာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္းျပကၡဒိန္အရကေတာ့ ပြဲေတာ္ရက္ ဟာ တစ္သမတ္တည္း မရွိႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဧၿပီလနဲ႔ ေမလမွာေတာ့ က်ေရာက္ ေလ့ရွိပါတယ္။

၁၉၅၀ခုႏွစ္မွာ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားညီလာခံၾကီးကို သီရိလကၤာႏိုင္ငံမွာ က်င္းပ ခဲ့ပါတယ္။ အဆိုပါ ညီလာခံမွာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ေမြးေန႔ကို ဝိဆက္ေန႔အျဖစ္ ပြဲေတာ္က်င္းပၾကဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဝိဆက္အခါေတာ္ေန႔ေရာက္တိုင္း တစ္ကမာၻလုံးမွာရွိတဲ့ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားဟာ ဗုဒၶဘာသာဓေလ့ထုံးစံမ်ားရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို အမွတ္တရ ဂုဏ္ျပဳေလ့ရွိၾကပါတယ္။ တခါတရံ ဗုဒၶေန႔လို႔လဲ အသံုးျပဳၾကပါေသးတယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ ဒီပြဲေတာ္ရက္ဟာ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ ေမြးေန႔၊ သဗၺညဳတဉာဏ္အလင္းရရွိတဲ့ေန႔၊ ပရိနိဗၺာန္စံဝင္ေတာ္မူေသာေန႔မ်ားနဲ႔လဲ တိုက္ဆိုင္ေနပါ တယ္။
ဒါကုိ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈမွာေတာ့ ဖြား ပြင့္ ေဟာ စံ ဗ်ာဒိတ္ခံ မွတ္ရန္ လကဆုန္လုိ႔ မွတ္ရလြယ္ေအာင္ သေကၤတ ျပဳထားၾကပါတယ္။

၁- ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားက သုေမဓာ အမ်ိဳးေကာင္းသားကုိ ေလးသေခ်ၤ ကမာၻတသိန္းထက္မွာ ေဂါတမ ဗုဒၶနာမည္နဲ႔ ဘုရားျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ မိန္႔ၾကားခဲ့တာလဲ ဒီကဆုန္လျပည့္ေန႔ပါပဲ။



၂- ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈ ခု ကဆုန္လျပည့္ ဘီစီ ၆၂၃ မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။


၃- ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခု ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶဟူးေန႔ (ဘီစီ ၅၈၈ )မွာ ဘုရားအျဖစ္ကုိေရာက္ေတာ္မူပါတယ္။



၄- မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၄ ကဆုန္လျပည့္ ဘီစီ ၅၈၇ မွာ ဗုဒၶဝင္အက်ဥ္းကုိေဟာေတာ္မူပါတယ္
  

၅= မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈ ခု ကဆုန္လျပည့္ အဂါၤေန႔ ဘီစီ ၅၄၃ မွာ ပရိနိဗၺာန္ ဝင္စံေတာ္မူပါတယ္။

ဘုရားအျဖစ္နဲ႔ ၄၅ ဝါ သီတင္းသုံးေတာ္မူခဲ့တယ္။ အဲဒီ ၄၅ နွစ္အတြင္းမွာ တရားေဟာျခင္း သံဃာ့အဖဲြ႔အစည္း ထူေထာင္ျခင္း ႏွင့္ လူနတ္ျဗဟၼာ သတၱ၀ါတုိ႔ရဲ့အက်ိဳးတရားကုိ ေန႔မနားညမအား ၾကိဳးစားေဆာင္ရြက္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။




     သတိပ႒ာနဓမၼရိပ္သာ တြင္လည္း ဗုဒၶေန႔ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ ဗုဒၶသာသနာႏုဂၢဟ အသင္းဝင္မ်ားႏွင့္ သတိပ႒ာနဓမၼရိပ္သာ ဝတ္ရြတ္အသင္း တို႔ကလည္း ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားအား ပူေဇာ္ပြဲမ်ားကိုက်င္းပသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။
Photobucket

အေမေန႔အမွတ္တရ

ျမန္မာ႔အနုပညာ

you